“Það var eins og gerði glufu meðan við vorum að ferma og í fermingarveislunum og svo hélt þetta áfram.  Um kvöldið kom meira öskufall” sagði sr. Haraldur Kristjánsson sóknarprestur í Vik í Mýrdal en það var fermt í kirkjunni þar s.l. sunnudag.

Sr. Haraldur sagði það hefði komið töluvert mikil aska í Vík aðfaranótt sunnudagsins. Slökkviliðið hafi hins vegar farið í það eldsnemma morguninn að hreinsa frá kirkjunni og þar sem veislur áttu að vera. “Svo var bara fermt og gekk vel enda fallegt veður.”
 
Á meðan á öskufalli hefur staðið hefur fólk verið mikið með grímur fyrir vitum sér. Sumir fóru jafnvel á milli húsa í fermingarveislurnar um kvöldið með grímur fyrir andlitinu að sögn sr. Haraldar. Það bæri minna á því í dag enda öskufallið minna.

“Fermingarbörnin tóku þessu með æðruleysi” sagði sr. Haraldur  og bætti við að þau hafi aðallega verið spennt fyrir athöfninni sjálfri. Þau hafi verið yfirveguð og róleg, reyndar ekki mörg eða þrír drengir.

Sr. Haraldur sagði að börn hefðu annars verið nokkuð hrædd, sérstaklega eftir að dynkirnir fóru að heyrast þ.e. sprengingarnar í gosinu sem hljómuðu eins og djúpur og  mikill bassi.

“Ég er svo að heimsækja fólk hérna. Það eru svo margir tengdir fólki undir Fjöllunum hérna” bætti hann við og sagðist einnig hafa farið að heimsækja fólk undir Eyjafjöllunum sjálfum.  Öskufallið hafi ekki verið eins slæmt í Mýrdalnum og undir fjöllunum enda vindáttin þannig.

 Sr. Haraldur sagði að þjónustumiðstöð væri opin í Vík á hverjum degi og hann kæmi að henni ásamt Rauða krossinum og Heilsugæslunni. Þarna á milli væri gott samstarf og menn skiptu með sér verkum.

“Það er ótrúlega mikið æðruleysi hérna í bænum en þetta liggur þyngst á bæjunum í sveitinni þar sem menn ættu að vera farnir að bera á og sauðburður á næsta leyti. Ef þetta verður ekki meira þá eru góðar horfur hér” sagði sr. Haraldur og bætti við:

“Fólk var ekki nógu vel búið undir  þetta öskufall. Við hlustuðum ekki nóg á gamla fólkið sem mundi Kötlugosið (1918). Það talaði mest um öskufallið”.