Grein eftir djáknana Ragnheiði Sverrisdóttur og Valgerði Valgarðsdóttur
Greinin birtist fyrst í októberhefti Víðförla 1996

DIAKONIA eru alþjóðleg og samkirkjuleg samtök djákna sem voru stofnuð 1947. Undirbúningur hófst árið áður og nú 1996 var haldið upp á 50 ára afmæli samtakanna á ráðstefnu í fyrrum Austur-Þýskalandi, í Friedrickroda í Thüringen 3. - 11. júlí. Yfirskrift ráðstefnunnar var Brücken der Versöhnung, Hoffnung und Auftrag: Brýr sáttagjörðar, von og hlutverk. Það var sterkt að skynja það að austur og vestur gátu mæst á þessari ráðstefnu eftir áratuga aðskilnað og haldið áfram að byggja brýr sín á milli sem byrjað var á þegar Berlínarmúrinn féll. Mikið var rætt um byggingu brúa milli einstaklinga, milli þjóða og milli einstaklinga og Guðs. Hvort sem við fæðumst fátæk eða rík geta allir beðið. Hægt er að hefja byggingu brúa með bæn.

Alheimsþing eru haldin á fjögurra ára fresti en svæðisráðstefnur þess á milli. DIAKONIA er skipt í 3 svæði: Asíu- og Kyrrahafssvæðið, Ameríku- og Karabískasvæðið og Afríku- og Evrópusvæðið. Árið 1998 verður svæðisráðstefna á einhverjum Norðurlandanna en 2001 verður alheimsþing í Ástralíu. DIAKONIA hefur sterk tengsl við Alkirkjuráð.

700 Þátttakendur

Djáknafélag Íslands fékk boð um að senda tvo þátttakendur, jafnframt var óskað eftir kynningu á námi og störfum djákna á Íslandi. Ragnheiður Sverrisdóttir og Valgerður Valgarðsdóttir fóru sem fulltrúar félagsins. Tveir djáknar í Þýskalandi sýndu þann rausnarskap að greiða uppihald í Þýskalandi og sýndu þannig í verki mikilvægi þess að byggja brýr milli einstaklinga og landa sem eru að stíga sín fyrstu skref á vegi djáknaþjónustu.

Á ráðstefnunni voru um 700 þátttakendur frá 35 löndum. Á dagskrá voru fyrirlestrar, biblíuleshópar og bænir og ekki síst margar guðsþjónustur og tónlist var í hávegum höfð. Að sjálfsögðu var okkur sýnt umhverfið sem var hið græna hjarta Þýskalands og söguslóðir Marteins Lúthers og J.S. Bach.

Það gáfust tækifæri við máltíðir og í ferðum að kynnast djáknum frá ýmsum löndum. Þannig kynntumst við sérstaklega djáknum og prestum frá Kanada og Ástralíu. Við komumst að raun um að skipulag kærleiksþjónustunnar er með ýmsum hætti og það má segja að hver kirkja finni sína leið. Allir vinna við að koma náunga sínum til hjálpar á einhvern hátt. Flestir eru ráðnir af söfnuðum en fyrirtæki hafa einnig ráðið til sín djákna. Það dæmi sem við höfum í huga er djákni með félagsráðgjafar- og sálgæslumenntun. Það vakti athygli þegar íslenskur djákni sem vann á sjúkrahúsi sá um sálgæslu og helgihald en var ekki við hjúkrunarstörf. Leiðirnar eru sem sagt margar til að sinna þeim sem þurfandi eru.

Brú - altaristafla

Það var mikil upplifun að fá að vera með sem hluti af þeirri brú sem raunverulega var byggð á ráðstefnunni. Í lokaguðsþjónustunni var byggð brú úr efni sem þátttakendur tóku með sér að heiman. Hún var altaristaflan.

Þetta er í fyrsta skipti sem íslenskir djáknar fá að kynnast í raun hvað alþjóðlegu samtökin eru. Við teljum það umhugsunarvert fyrir Djáknafélag Íslands hvort það ætti ekki að sækja um aðild að DIAKONIA í náinni framtíð.