Lilja G. Hallgrímsdóttir, djákni í Keflavíkurkirkju, segir frá einum degi í starfi djáknans.
Greinin birtist fyrst í DV 9. október 1999.

Þriðjudagurinn 5. október var óvenju langur vinnudagur hjá mér en þó ekki einsdæmi.

Haustið er komið með sína elskulegu rigningu svo að maður þarf ljós við að lesa Moggann klukkan rúmlega sjö. Maðurinn minn fór í vinnuna fyrir klukkan átta og ég lagði af stað hálftíma síðar. Það rigndi mikið í Garðabæ og Hafnarfirði þennan morgun en vegskiltið á Reykjanesbraut sýndi plústölur bæði fyrir lofthita og veghita á Strandarheiði.

Þúsundir bíla voru á leið inn eftir, eins og Suðurnesjamenn kalla höfuðborgarsvæðið, en við vorum færri á leiðinni suður úr. Þó álíka langt sé í báðar áttirnar er það víst algengara að vinna sé sótt inn eftir en að við sem búum á innesjum sækjum vinnu á útnesin. Ég er ein af þessum fáu því ég hef verið djákni við Keflavíkurkirkju frá síðustu áramótum en bý í Garðabæ.

Ég hófst þegar handa er ég kom í safnaðarheimilið Kirkjulund við að undirbúa fyrstu fjölskyldustundirnar sem við Laufey Gísladóttir kennari ætlum að sjá um. Klukkan tíu var allt til reiðu og mæður og ömmur tóku að streyma inn með ung börn sín sem voru frá þriggja mánaða til fjögurra ára.

Við byrjuðum með helgistund; báðum bænir og sungum sálma. Börnin skoðuðu í dótakassann, fullorðna fólkið naut samvistanna og tillögur um tilhögun fjölskyldustundanna komu fram. Þetta fyrsta skipti tókst bara vel hjá okkur.

Eftir að barnafjölskyldurnar voru farnar undirbjó ég mig fyrir samveru- og helgistund í Hvammi, félagsmiðstöð aldraðra í Reykjanesbæ. Þangað fer ég ásamt organistanum, Einari Erni, tvo þriðjudaga í mánuði, og erum við með frábæru eldra fólki kl. 14. - 16. þessa daga. Þátttakendur koma oft sjálfir með andleg og veraldleg efni sem þeir flytja; Hallbera les hugvekju, Steini kvæði og Árni sýnir okkur listaverk svo eitthvað sé nefnt. Í spjallinu koma oft upprifjanir gamla fólksins sem veit svo margt, hefur reynt svo mikið og þau eru svo snjöll að komast skemmtilega að orði um menn og málefni.

Þennan dag sagði hún Guðrún okkur til dæmis frá því að þegar hún flutti til Keflavíkur sex ára gömul, þá hafði ekki verið nein gata í bænum. Guðrún er nú 92 ára, hefur alið tólf börn og hennar góða skap og létta lund er smitandi. Ingibjörg sagði okkur prestabrandara frá Eyrarbakka sem varð til þess að fleiri prestabrandarar komu frá hinum þátttakendunum.

Djáknar eru samstarfsmenn presta og sinna kærleiksþjónustu, fræðslu- og líknarmálum. Þetta er mjög fjölbreytt, krefjandi og skemmtilegt starf sem enn er í mótun hér á landi. Djáknum er ætlað að vinna verk handa Krists hér á jörðu, það er nú ekkert minna!

Þegar ég kem aftur á skrifstofuna mína, klukkan hálf fimm hringi ég nokkur símtöl í skjólstæðinga. Ég tala einnig við viðskiptafræðing sem ætlar í byrjun nóvember að vera með fræðslu fyrir foreldra fermingarbarna um kostnaðinn við ferminguna og fjalla einnig um fjármál heimilanna almennt. Einnig undirbý ég mig fyrir morgundaginn kyrrðar- og bænastund sem verður í hádeginu, eins og alla miðvikudaga, með léttri máltíð í safnaðarheimilinu á eftir.

Um sjöleytið fór ég á Glóðina og fékk þetta líka fína kjúklingasalat og góða þjónustu. Meðan ég beið eftir matnum, gekk ég á efri hæðina og hitti Lionessur sem ætluðu að fara að funda þar. Á Glóðinni er, skemmtilega uppsett, Poppminjasafn Íslands til húsa. Hvar annars staðar en í Bítlabænum? Í ramma Guðmundar Ingólfssonar gítarleikara mátti m.a. sjá handskrifuð nótnablöð fyrir lögin: By by Blackbird og Heims um ból.

Klukkan átta um kvöldið rigndi sem aldrei fyrr. Þá fór ég á fund í Njarðvíkurkirkju með þremur prestum af Suðurnesjum og fleiri sem eru að undirbúa hátíðarmessu sem vera á í væntanlegu fjölnota íþróttahúsi þeirra Suðurnesjamanna 2. apríl nk. í tilefni þúsund ára kristnitökuafmælis á Íslandi. Ég lofaði að segja ekki frá hugmyndum þeirra um umgjörð messunnar en óhætt er að segja frá því að þarna var fólk fullt af eldmóði.

Í Evrópu er gömul Kristsstytta sem hendurnar hafa brotnað af. Einhver hefur sett miða á styttuna sem hefur áletrunina: Hann hefur engar hendur nema þínar. Þegar ég kom heim klukkan hálf ellefu, eftir að hafa keyrt fljótandi Reykjanesbrautina, var ég dauðþreytt svo ég fór strax að hátta. Í bænum mínum bað ég að Kristur hefði haft not af höndum mínum þennan dag og að hann myndi nýta þær alla þá daga sem ég á eftir hér á jörðinni.