Grein eftir Lilju Hallgrímsdóttur, djákna.
Greinin birtist fyrst í Morgunblaðinu 5.apríl 2001, bls. 37.

Hvað er djákni, er algengasta spurningin sem djáknar fá er þeir kynna sig fyrst. Orðið djákni er dregið af gríska orðinu diakonein sem þýðir þjónusta. Djákninn stendur mitt á milli orðsins þjónustu, þ.e. prestsins, sem hann tengist með vígslu og annarra í söfnuðinum sem gegna sínum kristilegu skyldum í daglegu lífi.

Djákni er samstarfsmaður presta og gegnir ákveðnum afmörkuðum skyldum undir stjórn sóknarprests og í samráði við hann. Verkefni umönnunar, líknar og fræðslu eru þar í fyrirrúmi. Þar undir geta fallið húsvitjanir á heimili eða á stofnanir, æskulýðs-og öldrunarstarf. Sálgæsla getur verið mikill hluti þjónustu djákna, fyrirbænaþjónusta og það að biðja með fólki. Mikilvægt er að djákninn taki þátt í helgihaldinu, að djáknaþjónustan komi frá altarinu og að hún verði sýnileg úti í samfélaginu. Það eru sóknarnefndir sem kalla djákna til þjónustu í kirkju, en biskup auglýsir. Ef biskup samþykkir köllun djákna er hann vígður með bæn og handayfirlagningu á sama hátt og prestur.Þjónusta við náungann

Breytni Jesú sjálfs er fremsta og mesta sönnun fyrir því að kærleikur og þjónusta við náungann er afgerandi í kristinni trú. ,,Sannlega segi ég yður, það allt, sem þér gjörðuð einum minna minnstu bræðra, það hafið þér gjört mér.”(Mt.25:40). Það getur verið tímabundið ástand að vera minnimáttar en sumir þurfa að búa við það varanlega. Tákn kærleiksþjónustunnar er krossinn með kórónu lífsins, sem táknar að neyð og dauði séu sigruð í upprisu Jesú Krists og þeirri trú sem starfar í kærleika.

Sambandið milli kirkju og djáknaþjónustu er: Kirkjan er þar sem Kristur er. Kirkjan er ekki aðeins hópur fólks sem hefur safnast um ákveðna trú, leitt af sömu sannfæringu. Kirkjan er einnig samfélag um hinn upprisna lifandi Krist sem er nálægur í kirkju sinni. Þess vegna eiga hinir skírðu og trúuðu að vinna verk Krists hér á jörðinni með því að predika um Guðs ríki og með því að þjóna náunganum eða eins og Jesús lagði kærleiksboðorðið út.

Margir telja að eitt af því besta sem íslenska þjóðkirkjan hefur gert undanfarin ár sé að hún kom á djáknaembættum. Djáknaþjónustan gengur út á það að rjúfa einangrun, að skapa samfélag, að lina þjáningar og að glæða von.

Djákni er að vera hendur Krists á jörð. Djákni á að gera fagnaðarerindið sýnilegt með því að skýla, hjálpa og aðstoða þá sem þess þurfa. Hann á að hugga hina syrgjandi og kenna hinum spyrjandi um veg kærleikans. Djákninn á að benda á nærveru Guðs ríkis í samfélaginu. Hann ber neyð fólks fram í bæn frammi fyrir Guði. Djákni lítur til Krists, þjón þjónanna, og þannig fær hann djörfung til að vera þjónn hins guðdómlega kærleika.

Ný braut rudd í þjónustu fagnaðarerindisins.

Íslenska kirkjan er töluvert á eftir nágrannalöndum okkar hvað djáknaþjónustu eða diakoni varðar. En að nokkrir söfnuðir og stofnanir hafa ráðið til sín djákna sýnir að áhugi fyrir aukinni kærleiksþjónustu, líknar og fræðslustarfi, er að aukast.

Þjóðkirkjan hefur tryggt djáknum menntum og trúað þeim fyrir ábyrgð til að ryðja nýjar brautir í þjónustu fagnaðarerindisins. Vonandi fá sem flestir söfnuðir landsins að njóta þjónustu þeirra.

Lilja G. Hallgrímsdóttir, djákni.

(Höfundur er djákni í Fella-og Hólakirkju í Reykjavík.)