Viðtal við Þórdísi Ásgeirsdóttur, djákna.
Viðtalið er aðeins stytt en það birtist í SVEITUNGA innanbæjarblaði Mosfellsbæjar 25. janúar 2002.

“Kærleikann þarf að vekja og efla” segir Þórdís Ásgeirsdóttir, djákni

Þórdís Ásgeirsdóttir djákni starfar í kirkjunni í Mosfellsbæ og í Vinaleið í Varmárskóla og Lágafellsskóla. Sveitunga lék forvitni á að vita frekari deili á henni og starfi hennar. Við hittum Þórdísi á skrifstofu djákna í Safnaðarheimili Lágafellssóknar.

Hvaða hlutverki gegna djáknar í kirkjunum?

Djáknar eru ný stétt innan kirkjunnar. Hlutverk þeirra er að efla félagslega þjónustu á vegum kirkjunnar sem kallast kærleiksþjónusta. Jesús Kristur, orð hans og verk er fyrirmynd þjónustunnar. Djáknar sinna bæði líknar- og fræðsluþjónustu í söfnuðinum en tengsl þeirra við helgihald safnaðarins eru mikilvæg því altarið er heimareitur djáknans og þangað sækir hann styrk til þjónustunnar.

Í hverju felst starf þitt í söfnuðinum hér?

Ég þjónusta m.a. við sunnudagaskólann, Kirkjukrakka og heimsóknarþjónustu. Ég byrjaði haustið 1997 sem leiðtogi í sunnudagaskólanum og kynntist þá frænku minni Sylvíu Magnúsdóttur, við erum báðar af Bólstaðahlíðarætt í Skagafirði. Hún hefur verið leiðtogi frá 1995 í Lágafellssókn. Við tvær höfum verið saman með sunnudagaskólann en í vetur bættist Jens Guðjónsson í hópinn.

Trúarlífsfræðsla barna er mikilvæg vegna jákvæðra og heilbrigðra áhrifa sem hún hefur á líkama, sál og anda barnsins. Kristin trú er lifandi trú kærleikans og kristin gildi eru heilbrigð og þroskandi fyrir hverja manneskju.

Kærleikurinn sem býr í hverju hjarta þarf að efla og vekja og vitundin um að við erum öll dýrmæt og mikilvæg þarf að verða að vissu. Við þurfum að læra að lifa saman í sátt og samlyndi, læra að fyrirgefa sjálfum okkur og öðrum og æfa okkur að gefa aðeins því jákvæða, fagra og fullkomna lífskraft okkar.

Guðrækni byrjar á heimilunum í faðmi mömmu og pabba eða staðgengla þeirra. Foreldrar láta skíra börn sín og kenna þeim að signa sig og biðja bænirnar. Þessi siður gefur barninu öryggi og innri frið sem er nauðsynlegur sérhverri manneskju. Guðforeldrar barnsins gangast undir þá skyldu að hjálpa barninu að þroskast í trú til dæmis með því að hjálpa því að sækja barnastarf kirkjunnar. Þar læra börnin m.a. að bera virðingu fyrir sjálfum sér og öðrum, að efla náungakærleika og samkennd, að lifa jákvæðni í trú, von og kærleika, styrkja sjálfsmynd og sjálfstæði, örva tjáskipti og læra að setja sig í spor annarra, læra að vera ábyrg gerða sinna og geta sagt nei við því sem skaðar þau.

Það er mjög gefandi og krefjandi að vinna með börnum. Þau eru yndislegar manneskjur og það á aðeins að bjóða þeim það besta og vandaðasta sem til er í uppeldi, atlæti, viðmóti og aðbúnaði. Börn þurfa ástríkan aga, þau þurfa aðvita hverju sinni hver ræður, foreldrar á heimilinu og kennarinn í skólanum og flest þeirra þurfa á öruggum hegðunarramma að halda. En umfram allt þurfa þau að vita og heyra að þau séu dýrmæt og yndisleg og eiga foreldra sem elska þau af öllu hjarta. Ekki þó með því að láta allt eftir þeim eða gefa þeim allt sem þau benda á heldur gefa þeim í formi jákvæðra tjáskipta, rólega stund saman t.d. setjast með þeim og lesa fyrir þau eða tala saman eða skoða myndaalbúmið saman og tengjast á þann hátt sem er ómetanlegt fyrir barnið síðar á lífsleiðinni og þau bera arfinn áfram til næstu kynslóðar.

Börn þurfa á fullorðinstengslum að halda sérhvern dag. Það er mikil ábyrgð að ala upp barn og uppeldið tekur aldrei enda. Leikskólar, grunnskólar og kirkjan hafa stutt og eiga að styðja foreldra í þessu ábyrgðarmikla hlutverki.

Ég hef brennandi áhuga á velferð barna og unglinga og tel að kirkjan eigi ekki að láta sitt eftir liggja. Haustið 1999 óskaði ég eftir því við sóknarnefnd að hefja barnastarf fyrir sjö, átta og níu ára börn. Það var samþykkt og Kirkjukrakkar urðu til. Það barnastarf fékk gífurlega góðar viðtökur og á tveimur fyrstu mánuðunum skráðu sig yfir 100 börn sem komu einu sinni í viku í safnaðarheimilið á fundi. Í dag eru Kirkjukrakkar inni í skólunum og hefur Sylvía umsjón með því starfi í Varmárskóla en ég í Lágafellsskóla og mæta 80 börn í hverri viku á fundina. Vorið 2000 bað ég sóknarnefnd að auka enn safnaðarstarf kirkjunnar og óskaði eftir því að sett yrði á stofn heimsóknarþjónusta kirkjunnar. Markmið hennar er að rjúfa félagslega einangrun og einmanaleika sóknarbarna, viðhalda tengslum milli þeirra og kirkjunnar og vera boð um mannleg samskipti. Þörf fyrir heimsókn getur verið tímabundin t.d. vegna sjúkdóms eða að viðkomandi er nýbúi. Hjá öðrum er þörfin varanleg sökum elli eða fötlunar. Það er mikilvægt fyrir okkur öll að eiga samfélag við aðrar manneskjur.

Ég hóf undirbúningsvinnu heimsóknarþjónustunnar í júní 2000 og í september fór ég í fyrstu heimsóknina. Heimsóknarþjónustan byggir á sjálfboðaliðum, konum og körlum, sem vilja með reglulegum heimsóknum sýna öðrum náungakærleika. Í dag eru sjö sjálfboðaliðar að störfum á vegum kirkjunnar og er mjög ánægjulegt að sjá hve starf þeirra ber góðan ávöxt. Ég tek sjálf þátt í sjálfboðaliðastarfi innan kirkjunnar en það er í bænahópi sem byrjaði 17. október s.l. Hópurinn kemur saman einu sinni í viku í Lágafellskirkju og biður fyrir öðrum. Við göngum öll í gegnum gleði og sorg. Allir fá sinn skammt af einhverju til að glíma við, einhvern tíma á æfinni. Bænin er mjög máttug því Guð er svo nálægur okkur fyrir Jesú Krist. Þegar við hjálpum öðrum þá hjálpum við sjálfum okkur. Þetta virkar allt saman því við erum öll á sama báti þó svo ytri einkenni og skilyrði gefi annað til kynna. Eins og þú sérð er nóg að gera hjá djákna í safnaðarstarfi kirkjunnar okkar í Mosfellsbæ en ég legg áherslu á að opna kirkjuna og að hún tengist mannlífinu því raunverulega er fólkið kirkjan. Kirkja er hús sem verður ekki lifandi nema fólk komi og njóti þjónustu hennar og taki þátt í þjónustunni.

Nú starfar þú sem djákni í Varmárskóla og Lágafellsskóla. Hvað gerir djákni í skólum?

Já þetta er alveg ný þjónusta að djákni þjóni í skólum. Varmárskóli er fyrsti skólinn á landinu sem býður nemendum, kennurum og foreldrum þessa þjónustu. Ég kalla þessa kærleiksþjónustu Vinaleið og hún er opinn öllum nemendum, foreldrum, kennurum og öðru starfsfólki skólanna. Vinaleið er hluti af stoðkerfi skólanna og er forvarnarstarf og byrjaði í Varmárskóla í febrúar 1999 fyrir tilstuðlan þáverandi skólastjóra Birgir D. Sveinssonar. Vinaleið er kristileg sálgæsla. Með einkaviðtölum er leitast við að styrkja sjálfsmynd viðkomandi, gera heilt, leiðbeina og sætta. Sálgæslan er tímabundin viðtöl þar sem ég veiti virka nærveru og hlustun, en markmið sálgæslunnar er að eiga samfylgd með öðrum einstaklingi, rjúfa einangrun og létta vanlíðan sem erfiðleikar og þjáningar valda. Erfiðleikar geta verið af margskonar orsökum t.d. vanlíðan vegna stríðni, eineltis, höfnunar, missis eða veikinda. Í viðtölunum mæti ég nemanda þar sem hann er staddur og styð hann til að finna styrk sinn og von. Trúnaður er algjör gagnvart nemandanum. Þjónusta Vinaleiðar felst einnig í því að styðja kennara að finna lausn á þeim málum sem upp koma sem varða heill og velfarnað nemanda hans. Vinaleið er einnig þjónusta og stuðningur við foreldra vegna barns/barna þeirra. Í Vinaleið legg ég áherslu á að vera vinur nemanda, ég er til staðar fyrir þá, hjálpa þeim og veiti þeim stuðning. Allir eru velkomnir í Vinaleið og hún er mjög vinsæl hjá nemendum og vilja fleiri koma þegar ég sæki vin í bekk. Á skrifstofum Vinaleiðar í skólunum er heimilislegt og notalegt. Á veggjum eru veggspjöld og myndir sem börnin hafa teiknað og gefið mér. Þar eru einnig myndir frá barnastarfi kirkjunnar og sum skrifa uppáhaldsbænaversið sitt og skreyta.

Boðleiðir í Vinaleið eru þrjár; nemendur vilja sjálfir koma, kennarar biðja um viðtal fyrir nemanda sinn og foreldrar vilja að börnin komi. Þess má geta að Vinaleið fékk viðurkenningu hjá Foreldrafélagi Varmárskóla og Vesturseturs í maí s.l. Varmárskóli og Lágafellsskóli eru einu skólarnir á landinu þar sem djákni veiti kristilega sálgæslu enn sem komið er og sýna skólayfirvöld í Mosfellsbæ framsýni og metnað að styðja nýjar leiðir til heilla fyrir nemendur sína.

Hver er framtíðarsýn þín?

Ég vil sjá kirkjuna opna dyr sínar upp á gátt og tengjast mannlífinu enn betur. Framtíðarsýn djákna er að sóknarnefndir ráði djákna til þjónustu í öllum kirkjum landsins. Einnig að sóknarnefndir verði vakandi fyrir vaxtarbroddum í safnaðarstarfi og bregist við með því að ráða fleira fólk til starfa. Ég vil einnig sjá samvinnu milli skóla, heimila og kirkju, bæjarfélags og allra félagasamtaka, sem hafa hagsmuni barna að leiðarljósi. Að þessir aðilar taki höndum saman og myndi sterka samstöðu í stað samkeppni.

S.M.