Kyrrðardagar fyrir félagsfólk í Djáknafélagi Íslands voru haldnir í fyrsta sinn í Skálholti í upphafi októbermánaðar. Hér á eftir fer frásögn formanns félagsins, Guðrúnar Kr. Þórsdóttur á upplifun sinni af þessum kyrrðardögum:

 

Við mættum 6 djáknar í Skálholt milli kl. 17:00 og 18:00 í fallegu veðri með mikilli fjallasýn. Tekið var á móti okkur með kertaljósum, kaffi og meðlæti.

Kyrrðarsamvera hófst á bænastund í kapellu sem Jón stýrði. Sr. Bernharður Guðmundsson, rektor, kallaði okkur með nafni og afhenti okkur logandi kerti. Falleg og hrífandi stund.

Yfir kvöldverðarborði var farið yfir dagskrá daganna og var ákveðið að hafa kvöldsamveru í setustofu þar sem rætt yrði um ögurstund í lífi okkar. Eins og jafnan í Skálholti var maturinn óviðjafnanlegur en það var silungur á borðum ásamt ýmsu hollu meðlæti. Eftir samveruna í setustofu var haldið til náttsöngs í kirkjunni og síðan gengið inn í þögnina.

Eygló vakti okkur kl. 8 með sinni fögru söngrödd og snæddur var morgunverður. Síðan var gengið til morguntíða í kirkju þar sem sr. Sigurður Sigurðsson, vígslubiskup tók á móti okkur og stýrði stundinni ásamt sr. Bernharði Guðmundssyni, sem var með okkur allan tímann.

Farið var í klukkutíma bæna- og staðargöngu með sr. Bernharði og var sú ganga bæði liðkandi, hressandi og fræðandi. Eftir smá hvíld var síðan farið til hádegistíða í kapellu, en þar sá Ragnheiður um fyrirbænaefnin. Hádegisverðurinn var súpa og baka með hrásalati.

Eftir hvíldina eftir matinn var farið í góða göngu í yndislega fallegu veðri niður að Þorlákshver. Var farið með bænaefni sem Margrét var búin að útbúa og íhugaði hver fyrir sig á leiðinni. Var þetta hressandi göngutúr sem reyndi þó nokkuð á. Eftir miðdegishressingu flutti Ragnheiður okkur íhugun í kapellunni og fjallaði um náðargjöfina og að við værum farvegur Jesú Krists. Sérstaklega var beðið fyrir öllum félagsmönnum D.Í. með nafni.

Kvöldverðurinn var kjúklingaréttur með mjög sérstöku kryddi, byggbrauði og kússkúss, nýtt grænmeti og ferskir niðurskornir ávextir með bananarjóma. Eftir þessa yndislegu máltíð var þögnin rofin og safnast saman í setustofu með sr. Bernharði en þar ræddi hann um köllunina og vígsluna. Hann skilgeindi þessi heiti og fjallaði almennt um köllun, hún gæti verið tímabundinn eins og uppeldi eða ævilöng eins og prestar og djáknar eru kallaðir til. Síðan ræddi hver og einn um sína köllun í lífinu. Kvöldinu lauk með náttsöng í kirkjunni sem við sáum um ásamt sr. Bernharði.

Eygló vakti okkur með sínum ljúfu tónum og snæddur var morgunverður. Sr. Egill Hallgrímsson tók á móti okkur í kirkjunni og sungin var morguntíð. Guðrún sá síðan um íhugun í kapellu og fjallaði um nauðsyn þess að dvelja í bæn og kyrrð til að uppbyggjast í trúnni.

Ákveðið var að rjúfa þögnina fyrir hádegisverð vegna þess að Ragnheiður og Margrét þurfu að fara í bæinn fyrir hádegi. Því var samræðufundur í setustofu og rætt um líðan og upplifun daganna. Sr. Bernharður flutti okkur fararbæn í lokin. Við sem eftir vorum snæddum hádegisverð (æðislegur fiskréttur með öllu tilheyrandi) og voru góðar samræður undir borðum. Þær héldu síðan áfram inn á skrifstofu rektors og voru næstu kyrrðardagar djákna teknir frá, en þeir verða 8. til 11. október 2006. Jafnframt var rætt um að fá utanaðkomandi aðila til að sjá um íhuganir svo við gætum verið í algjörri hvíld og sem byði líka upp á trúnaðarsamtöl.

Niðurstaðan af þessum kyrrðardögum var að þetta er sí- eða endurmenntun fyrir djákna til að byggja sig upp andlega, trúarlega og líkamlega fyrir utan að svona samvera í kyrrð og þögn myndar og eflir liðsheildina.

Guðrún Kr. Þórsdóttir,
Formaður D.Í.