,,Eins og hindin þráir vatnslindir, þráir sál mín þig, Ó, Guð”. 

Þessi orð eru úr 42. Davíðssálmi og mér finnst þau ákaflega falleg.
Ef við erum þyrst þá fáum við okkur að drekka – landið okkar býr yfir einstökum vatnsauðlindum og við höfum góðan aðgang að vatninu sem er undirstaða alls lífs. Vatnslindir – tærar og hreinar – fossar, lækir, ár. Skírskotunin til vatnsins talar til okkar. Vatnið í glasinu svalar þorsta okkar og gefur líkamanum það sem hann þarfnast, lífsvökvann. Orðin úr Davíðssálminum tjá löngun og þrá og eru sett fram sem einföld líking. Vatnið er þetta lífgefandi afl sem ekkert líf þrífst án og allt líf þarfnast. Þörf lífsins fyrir vatn og mikilvægi þess fyrir allt líf er líkt við þörfina eftir Guði og þeirri næringu og lífsfyllingu sem Guð gefur. Þorstinn eftir næringunni frá Guði er innbyggð í manneskjuna, þar sem manneskjan er sköpuð til þess að eiga í samskiptum við Guð, sköpuð til að lifa í nánd Guðs. Þörfin eftir Guði og þeirri næringu sem Guð gefur er jafn mikilvæg og þörf lífsins fyrir vatn.

Í byrjun árs óskum við hverju öðru gleðilegs nýs árs og þökkum fyrir hið liðna. Sænskir vinir mínir telja þetta einstaklega fallegan sið þar sem þeir eiga þessu ekki að venjast úr heimalandi sínu þ.e. að sérstaklega sé þakkað fyrir liðið ár.  Þessi íslenska hefð minnir á að litið sé til baka með þakklæti í huga þrátt fyrir að árið eða árin geti hafa borið með sér sársauka og erfiðleika ekki síður en gleði og hamingju. Það að þakka fyrir hið liðna ítrekar mikilvægi þess að hver dagur er gjöf. Auðvitað eru dagarnir misjafnir og sumir dagar eru kannski þannig að við vildum helst ekki sjá þá og jafnvel alls ekki þakka fyrir. Engu að síður eru þeir gjöf og hvern dag ber að nálgast á þann hátt.

Síðastliðið ár hefur verið okkur erfitt sem erum meðlimir í íslensku þjóðkirkjunni sem og allri íslenskri þjóð og því miður sjáum við ekki enn alveg fyrir endann á þeim efnahagslegu erfiðleikum sem yfir Ísland hafa dunið. Samdráttur á sviði velferðar- og menntamála er staðreynd og við biðjum og vonum að sá samdráttur verði ekki til þess að þjónustan við sjúka og börn verði gjaldfelld.
Fátækt hefur aukist og bil milli stétta hefur aukist.  Það eru miklir fjárhagslegir erfiðleikar í samfélaginu og margt fólk nær ekki endum saman.

Sorg hefur dunið yfir í þjóðkirkjunni okkar og hjá öðrum kristnum kirkjum. Breytingar hafa orðið á samfélagsgerðinni og íslenskt þjóðfélag er að ganga í gegnum mikið breytingaskeið. Breytingar eru ekki slæmar í eðli sínu, og einhverju þarf jafnvel að breyta en við sem þjóð þurfum að huga vel að þeim breytingum sem við viljum gera og rasa ekki um ráð fram.

Kristni hefur átt undir höggi að sækja og það er ljóst að þau sem vilja viðhalda kristnum gildum og kristinni siðfræði í landinu okkar þurfa að halda vöku sinni og halda þeim gildum og siðfræði á lofti. Íslenska þjóðin viðheldur ekki sínum kristna arfi án þess að að honum sé hlúð, hann nærður og þjóðin frædd og upplýst um hann.
,, Eins og hindin þráir vatnslindir, þráir sál mín þig Ó, Guð”
Við þurfum að biðja fyrir íslenskri þjóð og að þær breytingar sem þjóðin er að takast á við og ganga í gegnum, færi hana nær Guði. Að við sem þjóð ekki bara finnum fyrir andlegum þorsta, heldur leitum til Guðs til að fá þeim þorsta svalað. Við sem þjóð þurfum á Guði og handleiðslu hans að halda og leyfa Guði að gefa okkur lífsins vatn. Leyfa  honum að gefa okkur það vatn sem er Jesús Kristur.  Við þurfum á hinu lifandi vatni að halda til þess að næra okkur andlega og trúarlega og gera okkur betur í stakk búin til þess að takast á við verkefni daganna. Hvar sem við erum eigum við að vera vitnisburðir um hann sem gefur hið lifandi vatn, Jesú Krist, vitnisburður um hann sem nærir, byggir upp, leiðir og styður, um hann sem er, og hefur allt ráð okkar í hendi sér. Hvernig svo sem líf okkar er, hvar svo sem við erum stödd á okkar vegferð þá er hlutverk okkar að vera farvegur og benda á þá næringu sem er að finna hjá Guði.
Þrá okkar eftir hinu lifanda vatni er eins og þrá hindarinnar sem svalar þorsta sínum í vatnslind, þrá okkar grundvallast á því að við fáum svalað grunnþörfum okkar, að við fáum nært okkur til þess að við megum vaxa og líf okkar endurnærast til þess að við getum verið daglegir boðberar kristni.
 

,, Eins og hindin þráir vatnslindir, þráir sál mín þig Ó, Guð”