Sr. Svavar Stefánsson:
Prédikun á aðfangadagskvöld 2009 kl. 18

Guðspjall: En það bar til um þessar mundir að boð kom frá Ágústusi keisara, að skrásetja skyldi alla heimsbyggðina. Þetta var fyrsta skrásetningin og var gerð þá er Kýreníus var landstjóri á Sýrlandi. Fóru þá allir til að láta skrásetja sig, hver til sinnar borgar.
Þá fór og Jósef úr Galíleu frá borginni Nasaret upp til Júdeu, til borgar Davíðs, sem heitir Betlehem, en hann var af ætt og kyni Davíðs, að láta skrásetja sig ásamt Maríu heitkonu sinni sem var þunguð. En meðan þau voru þar kom sá tími er hún skyldi verða léttari. Fæddi hún þá son sinn frumgetinn, vafði hann reifum og lagði hann í jötu af því að eigi var rúm fyrir þau í gistihúsi.
Frelsari fæddur
En í sömu byggð voru hirðar úti í haga og gættu um nóttina hjarðar sinnar. Og engill Drottins stóð hjá þeim og dýrð Drottins ljómaði kringum þá. Þeir urðu mjög hræddir en engillinn sagði við þá: „Verið óhræddir, því, sjá, ég boða yður mikinn fögnuð sem veitast mun öllum lýðnum: Yður er í dag frelsari fæddur, sem er Kristur Drottinn, í borg Davíðs. Og hafið þetta til marks: Þér munuð finna ungbarn reifað og liggjandi í jötu.“
Og í sömu svipan var með englinum fjöldi himneskra hersveita sem lofuðu Guð og sögðu:
Dýrð sé Guði í upphæðum
og friður á jörðu og velþóknun Guðs yfir mönnum.
Þegar englarnir voru farnir frá þeim til himins sögðu hirðarnir sín á milli: „Förum beint til Betlehem að sjá það sem gerst hefur og Drottinn hefur kunngjört okkur.“ Og þeir fóru með skyndi og fundu Maríu og Jósef og ungbarnið sem lá í jötu. Þegar þeir sáu það skýrðu þeir frá því er þeim hafði verið sagt um barn þetta. Og allir sem heyrðu undruðust það er hirðarnir sögðu þeim. En María geymdi allt þetta í hjarta sér og hugleiddi það. Og hirðarnir sneru aftur og vegsömuðu Guð og lofuðu hann fyrir það sem þeir höfðu heyrt og séð en allt var það eins og þeim hafði verið sagt.

Biðjum: Drottinn Guð, gjafari allra góðra hluta, og upphaf gleðinnar. Með fæðingu Jesúbarnsins sendir þú bjartan geisla inn í myrkur jarðar. Gef að þetta ljós lýsi einnig hjá okkur. Lát það geisla í öllu sem við gerum, svo að við megum tigna þig og tilbiðja að eilífu.
Amen.

Náð sé með yður og friður frá Guði föður vorum og Drottni Jesú Kristi.
Amen

Þá er jólahátíðin gengin í garð. Guð gefi ykkur öllum, kæru vinir gleðileg jól.

Hann sat í stofustólnum og horfði á 3ja ára barnið sitt hjala á gólfinu, spriklandi eins og börn oft gera. Hvað honum og konu hans þótti vænt um þennan drenghnokka, ekkert var í þeirra augum jafn yndislegt og hjartfólgið og þessi litli einstaklingur. Hann naut þess að fylgjast með honum þegar hann var ekki í vinnunni, halda á honum í fanginu og kjassa hann, láta vel að honum, dást að honum, elska hann heitar en nokkuð annað. Hann jafnvel svaf oft hjá honum á dýnu á gólfinu á næturna og naut þess að horfa á hann vakandi sem sofandi. Þetta var hans barn, hluti af honum og hann ætlaði að njóta návistanna við drenginn sinn eins lengi og mögulegt var. En drengurinn var ekki eins og venjulegt barn, því miður. Krabbameinið sem hann hafði greinst með hafði afmyndað hluta líkama hans. Sumir forðuðust að snerta hann, veikindin leyndu sér ekki. Læknarnir höfðu ekki gefið neina von um bata, þessi veikindi væri ekki hægt að lækna og foreldrarnir vissu það. En samt – samt ætlaði faðirinn að umvefja hann kærleika sínum uns yfir lyki. Um það var hann að hugsa þegar hann fylgdist með syni sínum þetta síðdegi. Faðirinn sótti vinnu sína af fullum þrótti og áhuga. Hann ætlaði ekki að láta ásaka son sinn fyrir að vanrækja skyldur sínar í vinnunni. Þessi maður átti mikinn andlegan styrk, hann sótti þann styrk til Guðs, í bæn og trúariðkun og það veitti honum þann kraft sem hann átti, gaf honum gleði- og sorgartárin sem hrundu stundum niður vangann. Hann talaði ekki mikið um sorgina út á við, fremur um gleðina sem barnið veitti honum og konu hans. Hann gaf öðrum styrk, vinnu sinnar vegna, veitti öðrum gleði og blessun, það var atvinna hans. Þessi faðir gat með sanni beygt sig yfir jötuna lágu í Betlehem í auðmýkt og gleði og hann gat líka kropið við krossinn á Golgata þar sem mannleg þjáning nísti átakanlegast til að sefa harminn í sigri krossins.
Eitthvað á þessa leið voru hluti æviminninga ungs manns sem ég var að lesa nú á aðventunni. Saga um hvernig jólin, trúin, litla barnið, Jesús, sem fæddist á jólum og dó á krossi, reis upp og sigraði allt það illa, getur haft áhrif á okkur sem fögnum jólum í kvöld. Hvernig hann getur gefið lífinu nýjan svip, nýtt yfirbragð, ný viðmið. Það barn sem á jólum fæðist gefur okkur styrk, gefur okkur gleði, gefur okkur von, auðsýnir okkur kærleika í verki, kærleika Guðs sem okkur er færður nú í kvöld við jötuna lágu.
Er ekki lífið okkar sífellt barátta, þó ólík sé, barátta milli gleði og sorgar? Þær systur, gleðin og sorgin, móta líf okkar í öllum sínum blæbrigðum og myndum. Jesús, sem fæðist á jólum í hugskoti okkar, endurnýjar tilveru sína í hjarta þínu, hann er þér fæddur til að laða þig til sín, að jötunni lágu, umkomulausastur af öllu umkomulausu, þó ríkastur af öllum auðævum þessa lífs sem mölur og ryð fær ekki grandað. Hann biður þig um þetta eina; að þú tileinkir þér það sem hann boðar og stendur fyrir, að þú tileinkir þér boðskapinn hans um trúmennskuna, heilindin, trúarlegu gildin sem hann kenndi, samkenndina, að vera vinur náungans. Og hann biður þig í sínum útréttu örmum frá jötunni að þú gangir erinda hans í þessari brothættu, miskunnarlausu, harðneskjulegu veröld sem þó er svo falleg og yndisleg líka, rétt eins og drenghnokkinn sem ég talaði um í upphafi.
Jólin eru boðskapur um kærleika Guðs og umhyggju hans fyrir okkur. Hann getur gert það smæsta að því stærsta. María lagði barnið sitt varfærnum höndum í dýrastallinn lága, í ástúð og gleði að hafa fætt frelsara heimsins. Hún vissi jafnframt af orðum engilsins að hún ætti eftir að missa þetta barn. En Guð myndi snúa þeim ósigri upp í sigur, upprisu, eilífð þar sem Guð er og ræður. Þannig er líf okkar allra, við fæðumst og deyjum en við eigum líka hlutdeild í sigri upprisunnar á dauðanum. Það er fögnuður jólanna líka því við þurfum að horfa fram á við og reyna að skynja og skilja lífið okkar sem heild
Við fögnum í kvöld, kæru vinir, að jólin vitja okkar, að Guð kemur til okkar í þessu barni, Jesú. Að þessu sinni höldum við jól í skugga erfiðleika og mótbyrs í samfélagi okkar. Mörgum finnst þeir ekki hafa tilefni til að fagna og gleðjast því þau bera kvíðboga yfir óræðri tíð þegar frá líður. Ekki skal hér gert lítið úr slíkum áhyggjum né ótta um það hvað framtíðin ber í skauti sér. En, eins og faðirinn í frásögunni sem ég vitnaði til, þá skulum við gleðjast yfir því sem við eigum, lífinu, samferðafólkinu, yfir voninni sem barn jólanna færir þessum heimi. Morgundagurinn kemur með sínar áhyggjur en Guð er þar líka til að blessa og styðja. Bak við mannlegan kross býr sigur upprisunnar þess nýja sem við getum tekið til við að móta saman í trú og von og kærleika. Með hækkandi sól dafnar barnið litla í jötunni og bregður birtu sinni á lífið okkar til að lýsa okkur veginn úr myrkri hugans inn í ljós þess lífs sem getur sigrað raunir allar. Það segja jólin þér á þessu kvöldi og alltaf. Þú stendur í raun í birtu ljósanna á Betlehemsvöllum og Guð segir við þig: “Óttist ekki. Ég er hjá þér, ég kem til þín því þú ert barnið mitt og þér unni ég heitar en nokkru öðru”. Engillinn benti hirðunum á að fara og sjá, krjúpa og þakka í auðmýkt. Það er verkið okkar að sjá Jesú í dagsins önn og amstri, gera okkur ferð á fund hans í bæn og tilbeiðslu til að þakka Guði allt það góða og þiggja frá honum styrk til að takast á við lífið, gleði þess og sorgir.
Þannig vitja jólin þín í kvöld. Þú ert hingað kominn til að hefja þau. Þú hefur komið að jötunni lágu til að tigna Guð, þakka honum kærleika hans og umhyggju. Já, þú ert kominn til að biðja Jesú, barn jólanna, að umskapa þig til nýrrar vonar, nýrrar hugsunar, nýs lífs sem er í senn tímanlegt og eilíft. Þú ert kominn til að biðja hann að varða för þína gegnum lífið -  og eilífðina.
Í myndaseríunni um Smáfólkið er ein stúlkan látin segja að jólin séu tími velvildar og gleði, sáttargjörðar og fyrirgefningar. Þá segir aðalpersónan, Charlie Brown. “Hvers vegna bara á jólum? Hvers vegna getum við ekki verið vingjarnleg hvert við annað, sáttfús og almennileg allt árið?” Stúlkan litla starir með forundran á hann og spyr: “Hver ertu eiginlega? Trúarlegur ofstækismaður?” Kannski þykir það í dag bera vott um ofstæki að vera hæversk og almennileg manneskja, ekki bara fáeina daga, heldur alltaf. Ef svo er þá myndi ég vilja sjálfur teljast í þeirra hópi – og vera bara nokkuð stoltur af því.
Við skulum einbeita okkur að því að halda gleðileg jól, eða miklu fremur innihaldsrík jól, jól sem skilja eitthvað varanlegt eftir í hugskoti okkar, við skulum taka við kærleika Guðs til að miðla öðrum. Sýna auðmýkt og þakklæti fyrir þau forréttindi að Guð kemur til okkar til að dvelja með okkur – í kvöld og ævinlega. Þá munum við öll eiga gleðileg jól, ekki bara þessa hátíðardaga, heldur alltaf. Guð gefi okkur þannig jól, jól sem fá okkur til að krjúpa við jötuna lágu og tilbiðja hann sem þar er, frelsara heimsins. Guð blessi okkur þessa hátíð og alla tíma í Jesú nafni
Amen
Dýrð sé Guði föður og syni og heilögum anda svo sem var í upphafi er enn og verða mun um aldir alda Amen

(Prédikun flutt í Fella- og Hólakirkju)