Sálmar

Sálmur 10

  • Vort traust er allt á einum þér,
  • vor ástarfaðir mildi.
  • Þín náð og miskunn eilíf er,
  • það alla hugga skyldi.
  • Þú ert vor stoð og einkahlíf,
  • svo engu þurfum kvíða,
  • vor huggun, athvarf, ljós og líf.
  • Æ, ljúft er því að stríða.
  • Í hverju, sem að höndum ber,
  • og hvað sem bágt oss mætir,
  • þín hjálp oss nálæg ætíð er
  • og allar raunir bætir.
  • Þín forsjón vakir yfir oss,
  • þín alvöld hönd oss leiðir,
  • þú linar böl og léttir kross
  • og lífsins meinum eyðir.
  • Þú græðir hjartans sviðasár,
  • þú syndir fyrirgefur,
  • þú stöðvar öll vor angurstár,
  • þú alla náð umvefur.
  • Þín föðurnáð, æ fersk og ný,
  • oss föðurgæðum seður
  • og lífsins kjörum öllum í
  • oss annast, blessar, gleður.
  • Vort traust er allt á einum þér,
  • því allt þú gott oss veitir.
  • Þín náð og miskunn eilíf er,
  • þú öllu' í sigur breytir.
Sb. 1871 - Páll Jónsson

Sálmur 11

  • Drottinn Guð, þitt dýra nafnið skæra
  • dýrka ber og veita lotning tæra.
  • Hver tunga, vera
  • skal vitni bera,
  • að voldug eru
  • þín ráð og þér þakkir færa.
  • Guð er Guð, þótt veröld væri eigi,
  • verður Guð, þótt allt á jörðu deyi.
  • Þótt farist heimur
  • sem hjóm og eimur,
  • mun heilagt streyma
  • nýtt líf um geim, Guðs á degi.
  • Björgin hrynja, hamravirkin svíkja,
  • himinn, jörð og stjörnur munu víkja,
  • en upp mun rísa,
  • og ráð hans prísa,
  • hans ríki vísa
  • og ljósið lýsa og ríkja.
Dass - Sigurbjörn Einarsson

Sálmur 12

  • Upp, skepna hver, og göfga glöð
  • vorn Guð með þakkarfórn,
  • af ástarverkum eilíf röð
  • :,: er öll hans voldug stjórn. :,:
  • Ó, lofið mesta meistarann,
  • þér menn, á hverri tíð,
  • því mikla gjörir hluti hann
  • :,: um heiminn ár og síð. :,:
  • Oss öllum líf og afl og brauð
  • hann óverðskuldað gaf,
  • í líkn á vora leit hann nauð
  • :,: og létti byrðum af. :,:
  • Vor sól og skjöldur æ hann er,
  • vort athvarf, traust og hlíf,
  • vort ljós í dalnum dimma hér,
  • :,: í dauðanum vort líf. :,:
  • Hann opnar helgan himin sinn,
  • er heims er lokið vist,
  • og sínum þangað safnar inn
  • :,: í samfélag við Krist. :,:
  • Ó, lofum allir, lofum hann,
  • hann lofi rödd og mál,
  • hann lofi allt, er lofa kann,
  • :,: hann lofi hjarta' og sál. :,:
Gerhardt - Sb. 1886 - Helgi Hálfdánarson

Sálmur 13

  • Þú Guð ert mikill, annað allt er smátt,
  • þú einn átt ríkið, dýrð og vald og mátt.
  • Hvað má því valda, að þú minnist mín
  • í myrkri jafnt og þegar sólin skín,
  • eins mannsins barns, er fetar vegar villt
  • í veröld, sem er mörgum þrautum fyllt?
  • Á ferð ég er og fáráður ég spyr
  • við fótskör þína, krýp við þínar dyr.
  • Öll hugsun þín er hulin fyrir mér,
  • hver hugsun mín er opin fyrir þér.
  • Hvað má því valda, að þú minnist mín
  • svo mjög sem ég hef rofið boðin þín?
  • Ó, hjarta mitt, þú hefur fundið svar,
  • í húmið inn það ljósið til mín bar,
  • það ljós, sem kemur kærleik þínum frá
  • og kennir mér að skilja, heyra og sjá,
  • að þú ert faðir minn, og fórnin þín
  • hún friðþægir og hylur afbrot mín.
Sigurjón Guðjónsson

Sálmur 14

  • Guð :,: hæst í hæð, :,: þig himnum ofar
  • í heiði stjarnamergðin lofar
  • með göngu sinnar himinhljóm.
  • Þó sér ei meira sjónin veika
  • en sjálfs þín guðdóms skuggann bleika,
  • ei þig í hæstum helgidóm.
  • Einn dropa' af dýrð, ei dýrðarhafið
  • :,: sér dauðlegt auga, þoku vafið. :,:
  • Og hvað mót veru verk þitt er?
  • Ó, lútum guðdóms geislavaldi,
  • þér, Guð, vor sál í skuggsjá haldi,
  • sem daggtár sólar blíðmynd ber.
  • Guð :,: hæst í hæð, :,: þér hörpur óma
  • í hvössum ægigeisla ljóma
  • við englaskarans sigursöng.
  • Þar himnesk dunar hljóðstraums bára,
  • þú heyrir samt frá djúpi tára
  • hvert andvarp manns við örlög ströng.
  • Dýrð sé þér hátt og djúpt í geimi,
  • :,: þú dreifir myrkrum, lýsir heimi. :,:
  • Send vorum anda von og þrótt.
  • Hvað megnar allur myrkrakraftur?
  • Þín máttarhöndin leiðir aftur
  • úr sorta ljómann, sól og nótt.
Sb. 1945 - Steingrímur Thorsteinsson

Sálmur 15

  • Ætti ég að láta linna
  • lof um Guð minn, hann, sem er
  • læknir allra meina minna,
  • mig í líknarskauti ber?
  • Allt, sem hans í hjarta bærist,
  • heit er ást og blessuð náð,
  • gjöf er hans og gæskuráð,
  • að ég lifi, er og hrærist.
  • Allt fær brugðist annað skjótt,
  • aldrei Drottins kærleiks gnótt.
  • Eins og fuglinn veika vefur
  • vængjum sínum unga smá,
  • allt eins Drottins hönd mér hefur
  • hjúkrað móðurlífi frá.
  • Hann, sem fyrst mér lífið lénti,
  • lét ei af að blessa mig,
  • gaf mér föður sjálfan sig
  • og á lífsins leið mér benti.
  • Allt fær brugðist annað skjótt,
  • aldrei Drottins kærleiks gnótt.
  • Guð af miskunn soninn sendi,
  • sem á krossi deyddur var,
  • að mitt syndalíf ei lendi
  • loks í dauða glötunar.
  • Ó, þú miskunn öllu stærri,
  • ó, þú líknar grunnlaust haf,
  • dýpt þín allri dýpt ber af,
  • allri þú ert hugsun hærri.
  • Allt fær brugðist annað skjótt,
  • aldrei Drottins kærleiks gnótt.
  • Guð mér helgan gefur anda
  • guðdómsorði dýru með,
  • að í hverjum voða' og vanda
  • veg ég réttan fái séð.
  • Hjarta mitt svo huggun finni,
  • hels er ógnar myrkur svart,
  • trúarljósið tendrar bjart
  • andi Guðs í öndu minni.
  • Allt fær brugðist annað skjótt,
  • aldrei Drottins kærleiks gnótt.
  • Himinn, jörð og hafið víða
  • heill og blessun færa mér,
  • hvert sem augað læt ég líða,
  • líknarhönd míns Guðs það sér.
  • Allt ber Guðs um elsku vottinn,
  • allt um vísdóm hans og mátt.
  • Allt í veröld hrópar hátt:
  • Lof sé þér og dýrð, vor Drottinn.
  • Allt fær brugðist annað skjótt,
  • aldrei Drottins kærleiks gnótt.
Gerhardt - Sb. 1886 - Helgi Hálfdánarson

Sálmur 16

  • Ó, Herra Guð, þér heiður ber,
  • mitt hjarta lofgjörð flytur þér.
  • Þú annast minn æ hefur hag,
  • þín hönd mig geymdi nótt og dag.
  • Þá réttum vegi veik ég frá
  • og villtist lasta brautir á,
  • þín föðurgæska guðdómleg
  • mér greiddi' að nýju réttan veg.
  • Þá huggun þráði hjarta mitt,
  • þú huldir stundum auglit þitt.
  • Þó lést þú aldrei einan mig,
  • og aftur náð þín birti sig.
  • Ég alla blessun þakka þér,
  • sem þinnar líknar vottur er,
  • en einkum glaður þakka' eg það,
  • að þú sem barn mig tókst þér að.
Gellert - Sb. 1801 - Valdimar Briem

Sálmur 17

  • Sérhvert ljós um lífsins nótt,
  • hugsvölun í hverjum þrautum,
  • hverja gleði' á lífsins brautum,
  • sérhvert lán og gæðagnótt,
  • allt hið fagra' er augað lítur
  • andinn hvað sem dýrlegt veit,
  • alla sælu', er hjartað hlýtur,
  • Herra, skóp þín elskan heit.
  • Alls hins góða er hún rót,
  • lind, er heilsu lífsins geymir,
  • lind, er rík af blessun streymir,
  • lindin, er allra eymda bót,
  • lind, er heillum lýði vefur,
  • lind, er helgan veitir auð,
  • lind, er fegurð lífi gefur,
  • lind, er vekur hjörtun dauð.
  • Ó, þú, Drottinn dýrðarhár,
  • föðurást þín aldrei sefur,
  • Eden nýja hún oss gefur,
  • þvær af syndir, þerrar tár.
  • Fyrir Jesú, frelsið manna,
  • fyrirgafst þú líka mér.
  • Líf og himinsælu sanna
  • sé ég búna' í faðmi þér.
Wexels - Sb. 1886 - Stefán Thorarensen

Sálmur 18

  • Í gegnum lífsins æðar allar
  • fer ástargeisli, Drottinn, þinn,
  • í myrkrin út þín elska kallar,
  • og allur leiftrar geimurinn,
  • og máttug breytast myrkraból
  • í morgunstjörnur, tungl og sól.
  • En skærast, Guð minn, skín og ljómar
  • í skugga dauðans vera þín,
  • er röddin þinnar elsku ómar
  • í endurleystri sálu mín
  • og segir: Þú ert sonur minn,
  • því sjá þú, ég er faðir þinn.
  • Og aldrei skilur önd mín betur,
  • að ertu Guð og faðir minn,
  • en þegar eftir villuvetur
  • mig vermir aftur faðmur þinn,
  • og kærleiksljósið litla mitt
  • fær líf og yl við hjarta þitt.
  • Lát undur þinnar ástar vekja
  • upp elsku hreina' í hverri sál
  • og öfund burt og hatur hrekja
  • og heiftrækninnar slökkva bál.
  • Lát börn þín verða í elsku eitt
  • og elska þig, sinn föður, heitt.
Sb. 1886 - Matthías Jochumsson