Sálmur

Sálmur 20

  • Guð, allur heimur, eins í lágu' og háu,
  • er opin bók, um þig er fræðir mig,
  • já, hvert eitt blað á blómi jarðar smáu
  • er blað, sem margt er skrifað á um þig.
  • Þá morgunsólin upp í austri stígur,
  • á æðra himinljós hún bendir mér,
  • og þá er sólin hægt í vestri hnígur,
  • á hvíld og frið hún bendir mér hjá þér.
  • Þá allt til lífsins vorið fagra vekur,
  • það von til þín í brjósti glæðir mér,
  • og þegar aftur hausta' og húma tekur,
  • það hvetur mig að leita skjóls hjá þér.
  • Þá yfir löndin stormur geisar stríður,
  • með sterkum róm hann boðar almátt þinn,
  • og þá um vanga blærinn leikur blíður,
  • hann boðar þú sért ljúfur faðir minn.
  • Þá eldur skær með björtum loga brennur,
  • hann birtir skýrt, að heit þín gæskan er
  • og svalalind, er sífellt áfram rennur,
  • hún sýnir, að þín miskunn aldrei þver.
  • Þá heyri eg glaða himinfugla syngja,
  • þeir hrósa þinni dýrð, sem öllum skín,
  • og andvörp þau, er einatt hjörtun þyngja,
  • þó upp um síðir leita, Guð, til þín.
  • Ó, veit mér, Guð, þín verk ég skoða megi,
  • þau veri jafnan hjartans unun mín.
  • Og þótt þín hátign holdið stundum beygi,
  • mitt hjarta reisir aftur náðin þín.
Sb. 1886 - Valdimar Briem