Sálmur

Sálmur 273

  • Allt eins og blómstrið eina
  • upp vex á sléttri grund
  • fagurt með frjóvgun hreina
  • fyrst um dags morgunstund,
  • á snöggu augabragði
  • af skorið verður fljótt,
  • lit og blöð niður lagði -
  • líf mannlegt endar skjótt.
  • Svo hleypur æskan unga
  • óvissa dauðans leið
  • sem aldur og ellin þunga,
  • allt rennur sama skeið.
  • Innsigli engir fengu
  • upp á lífsstunda bið,
  • en þann kost undir gengu
  • allir að skilja við.
  • Dauðinn má svo með sanni
  • samlíkjast, þykir mér,
  • slyngum þeim sláttumanni,
  • er slær allt, hvað fyrir er:
  • grösin og jurtir grænar,
  • glóandi blómstrið frítt,
  • reyr, stör sem rósir vænar
  • reiknar hann jafnfánýtt.
  • Lífið manns hratt fram hleypur,
  • hafandi enga bið,
  • í dauðans grimmar greipur -
  • gröfin tekur þá við.
  • Allrar veraldar vegur
  • víkur að sama punkt,
  • fetar þann fús sem tregur,
  • hvort fellur létt eða þungt.
  • Hvorki fyr'ir hefð né valdi
  • hopar dauðinn eitt strik,
  • fæst síst með fögru gjaldi
  • frestur um augnablik,
  • allt hann að einu gildir,
  • þótt illa líki' eða vel,
  • bón ei né bræði mildir
  • hans beiska heiftarþel.
  • Menn vaða' í villu og svíma,
  • veit enginn neitt um það,
  • hvernig, á hverjum tíma
  • eða hvar hann kemur að.
  • Einn vegur öllum greiðir
  • inngang í heimsins rann,
  • margbreyttar líst mér leiðir
  • liggi þó út þaðan.
  • Afl dauðans eins nam krenkja
  • alla í veröld hér.
  • Skal ég þá þurfa að þenkja,
  • hann þyrmi einum mér?
  • Adams er eðli runnið
  • í mitt náttúrlegt hold,
  • ég hef þar og til unnið
  • aftur að verða mold.
  • Hvorki með hefð né ráni
  • hér þetta líf ég fann,
  • sálin er svo sem að láni
  • samtengd við líkamann.
  • Í Herrans höndum stendur
  • að heimta sitt af mér,
  • dauðinn má segjast sendur
  • að sækja, hvað skaparans er.
  • Nú vel, í Herrans nafni,
  • fyrst nauðsyn ber til slík,
  • ég er ei þeirra jafni,
  • sem jörðin geymir nú lík.
  • Hvenær sem kallið kemur,
  • kaupir sig enginn frí,
  • þar læt ég nótt, sem nemur,
  • neitt skal ei kvíða því.
  • Ég veit, minn ljúfur lifir
  • lausnarinn himnum á,
  • hann ræður öllu yfir,
  • einn heitir Jesús sá,
  • sigrarinn dauðans sanni
  • sjálfur á krossi dó
  • og mér svo aumum manni
  • eilíft líf víst til bjó.
  • Með sínum dauða' hann deyddi
  • dauðann og sigur vann,
  • makt hans og afli eyddi,
  • ekkert mig skaða kann,
  • þó leggist lík í jörðu,
  • lifir mín sála frí,
  • hún mætir aldrei hörðu
  • himneskri sælu í.
  • Jesús er mér í minni,
  • mig á hans vald ég gef,
  • hvort ég er úti' eða inni,
  • eins þá ég vaki' og sef.
  • Hann er mín hjálp og hreysti,
  • hann er mitt rétta líf,
  • honum af hjarta' eg treysti,
  • hann mýkir dauðans kíf.
  • Ég lifi' í Jesú nafni,
  • í Jesú nafni' eg dey,
  • þó heilsa' og líf mér hafni,
  • hræðist ég dauðann ei.
  • Dauði, ég óttast eigi
  • afl þitt né valdið gilt,
  • í Kristí krafti' eg segi:
  • Kom þú sæll, þá þú vilt.
Sb. 1671 - Hallgrímur Pétursson