Origin of our unity / Uppruni einingar okkar

There are two points here. The first point is the importance of having Jesus in the situations we face—having Jesus in our relationships with others, especially when things are not going well. Another point is that at this stage of having empathy for others, the emphasis is on our side, not on the people we are trying to have empathy for. This is our action, not theirs. / Hér eru tvö atriði sem skipta máli. Hið fyrra er mikilvægi þess að hafa Jesú með í þeim aðstæðum sem við mætum — að hafa Jesú með í samskiptum okkar við aðra, sérstaklega þegar illa gengur. Hitt atriðið er þetta: Þegar við rækjum samlíðan með öðrum, liggur áherslan hjá okkur sjálfum, ekki hjá þeim sem við reynum að sýna samlíðan. Þetta er okkar verk, ekki þeirra.

Text: Ephesians 4: 1-1 *Íslensk þýðing niður

Grace to you and peace from God our Father and the Lord Jesus Christ. Amen.

1.
This year’s theme for the Week of Prayer for Christian Unity is the phrase from Ephesians, chapter 4, verse 4: “There is one body and one Spirit, just as you were called to the one hope of your calling.” Under this theme, the topic given to us today, for the second day of the week, is “Bearing with one another in love” (4:2). Not at all an easy topic—thank you!

When the Bible teaches us something such as humility, gentleness, patience, or unity, it means that these things are needed among us; we have a shortage of these things. God is always giving us the things we really need, regardless of whether we are aware of the shortage or not.

Are we in need of, for example, humility, gentleness, patience, or unity today? Yes, apparently we are. Looking around at how the world is, how our society is, or how churches stand toward each other, it is not difficult to admit that we are surrounded by various kinds of arrogance, hostility, impatience, division, and separation.

We must start our reflection and meditation from this recognition through all the different levels of our reality: the reality of the world, society, our church communities, and our individual lives. Even when we focus on faith in our individual lives, we should not forget that our faith is also connected to the next levels, such as society or the world, and vice versa.

2.
So, let’s think about “Christian unity” or “Bearing with one another in love” by focusing on our church community life. The first thing that we need to remember is this: When we say “Christian unity,” it means that we are being united in Christ, through his name and in the presence of Christ Jesus. It is not that we create a new unity among ourselves, by ourselves.

If we try to create our own unity in the church, soon we will meet disagreement and discord. Each person persists in their own ideas and tastes, and we will not make any compromises. This is purely because we are misguided. It is not my idea or your taste that matters, but being with Jesus that matters. When we find our unity in Christ, each of us is connected with Jesus, and through him, we are in unity with each other.

Maybe this is a bit too abstract. Let’s go further by thinking about “Bearing with one another.” If we understand “bearing with others” as a matter of self-discipline or self-control, it will become a kind of self-torture sooner or later. Bearing with others is a part of being in unity with others in Christ.

“Bearing with others” becomes much easier when we have empathy for those persons. Having empathy for others may be understood as putting ourselves in their place and understanding their feelings: why he is angry, why she is crying, or why they are irritated. This is not the same as justifying people’s behavior, but it makes it easier to accept them or react to them appropriately.

3.
But the problem is that it is not always possible for us to have enough empathy for those around us. What shall we do then? Then comes Christ again. We can ask Jesus to share a bit of His empathy with us. Maybe you don’t understand what I am saying.

Suppose there is a man in front of me. This man is bothering me constantly and I don’t like him. Nevertheless, I cannot kick him out; we have to be together for a certain time. In such a situation, I do this: I ask Jesus to give me a piece of His empathy.

And I say to myself: “I don’t like this man. But Jesus cares for this man, too. Jesus loves him as he loves me. Jesus died on the cross for this man, too.” You might not believe it, but this really works.

Most of the time, I can find more patience and more kindness by bringing Jesus into the situation. I recommend you try to do the same when you find yourself in a similar situation next time.

4.
There are two points here. The first point is the importance of having Jesus in the situations we face—having Jesus in our relationships with others, especially when things are not going well.

Another point is that at this stage of having empathy for others, the emphasis is on our side, not on the people we are trying to have empathy for. This is our action, not theirs.

You remember the parable of the Good Samaritan. Jesus’ teaching ends with the words: “Go and do likewise” (Lk. 10:37).

There is no description of how the saved man reacted to the Good Samaritan. The man might have thanked him for the help, or he might have ignored him, or he might even have shown anger because the helper was a Samaritan. We don’t know, and that is not the point for now. The point is about how we should act and behave.

We need to be with Jesus always, especially when we are in a difficult situation. And it is not only about our individual lives, but also when we think about the world.

In the Gospel of John, Jesus said: “If the world hates you, keep in mind that it hated me first” (John 15:18). But nevertheless, it is said in the same Gospel: “For God so loved the world that he gave his one and only Son, that whoever believes in him shall not perish but have eternal life” (John 3:16).

Remember, in all sorts of relationships in the world, we are always on the side of Jesus. That is the origin of our unity.

(Held in the prayer service of the second day of “the Week of Prayer for Christian Unity 2026)

*****

Texti: Efesusbréfið 4: 1-1

Náð sé með yður og friður frá Guði föður okkar og Drottni Jesú Kristi. -Amen.

Yfirskrift bænaviku kristinnar einingar í ár er orð úr Efesusbréfinu, 4. kafla, 4. versi:

„Einn er líkaminn og einn er andinn, eins og þér voruð kallaðir til einnar vonar köllunar yðar.“

Undir þessari yfirskrift er þema dagsins í dag, annars dags vikunnar: „Berið hvert annað í kærleika“ (4:2). Ekki auðvelt viðfangsefni — takk fyrir það!

Þegar Biblían kennir okkur um dyggðir eins og auðmýkt, hógværð, þolinmæði eða einingu, þá þýðir það að við þurfum á þeim að halda; það er skortur á þessum eiginleikum meðal okkar. Guð gefur okkur ætíð það sem við raunverulega þörfnumst, hvort sem við gerum okkur grein fyrir skortinum eða ekki.

Þurfum við í dag á auðmýkt, hógværð, þolinmæði eða einingu að halda? Já, augljóslega. Þegar við lítum í kringum okkur — á heiminn, samfélagið okkar eða á afstöðu kirkna hverrar til annarrar — er ekki erfitt að viðurkenna að við lifum umkringd hroka, fjandskap, óþolinmæði, sundrungu og aðskilnaði af ýmsu tagi.

Við verðum að hefja íhugun okkar og hugleiðingu út frá þessari viðurkenningu, á öllum stigum veruleika okkar: veruleika heimsins, samfélagsins, kirkjusamfélaga okkar og einstaklingslífsins. Jafnvel þegar við einblínum á trú okkar í persónulegu lífi, megum við ekki gleyma því að trú okkar tengist einnig öðrum sviðum — samfélaginu og heiminum — og hið sama gildir í hina áttina.

Hugleiðum því „kristna einingu“ eða „að bera hvert annað í kærleika“ með því að beina sjónum að kirkjulegu samfélagi okkar. Það fyrsta sem við þurfum að hafa í huga er þetta: Þegar við tölum um „kristna einingu“, þá merkir það að við erum sameinuð í Kristi, í nafni hans og í návist Krists Jesú. Það er ekki þannig að við sköpum einingu sjálf, af eigin mætti.

Ef við reynum að skapa okkar eigin einingu í kirkjunni, munum við fljótlega rekast á ágreining og sundrungu. Hver og einn heldur fast í sínar hugmyndir og smekk, og enginn vill gefa eftir. Þetta er einfaldlega vegna þess að við villumst af leið. Það sem skiptir máli er ekki mín skoðun eða þinn smekkur, heldur að vera með Jesú. Þegar við finnum einingu okkar í Kristi, er hvert og eitt okkar tengt Jesú, og í gegnum hann erum við einnig í einingu hvert við annað.

Kannski hljómar þetta dálítið óhlutbundið. Förum þá skrefi lengra og hugleiðum hvað felst í því að „bera hvert annað“. Ef við skiljum það sem sjálfsaga eða sjálfsstjórn, verður það fyrr eða síðar eins konar sjálfspíning. Að bera hvert annað er hluti af því að vera í einingu með öðrum í Kristi.

Að „bera aðra“ verður miklu auðveldara þegar við sýnum þeim samlíðan. Samlíðan felst í því að setja okkur í spor annarra og reyna að skilja tilfinningar þeirra: hvers vegna hann er reiður, hvers vegna hún grætur eða hvers vegna fólk er pirrað. Þetta er ekki það sama og að réttlæta hegðun fólks, en það hjálpar okkur að samþykkja það eða bregðast við því á réttan hátt.

En vandinn er sá að okkur tekst ekki alltaf að sýna nægilega mikla samlíðan gagnvart þeim sem eru í kringum okkur. Hvað eigum við þá að gera? Þá kemur Kristur aftur inn í myndina. Við getum beðið Jesú að deila með okkur örlitlu af sinni samlíðan.

Gerum ráð fyrir að maður standi fyrir framan mig. Þessi maður fer stöðugt í taugarnar á mér og mér líkar ekki við hann. Samt get ég ekki vísað honum burt; við þurfum að vera saman um einhvern tíma. Í slíkum aðstæðum geri ég þetta: Ég bið Jesú að gefa mér brot af sinni samlíðan.

Og ég segi við sjálfan mig: „Mér líkar ekki við þennan mann. En Jesús ber umhyggju fyrir honum líka. Jesús elskar hann eins og hann elskar mig. Jesús dó á krossinum fyrir þennan mann líka.“ Þið trúið því kannski ekki, en þetta virkar í alvöru.

Oftast finn ég meiri þolinmæði og meiri góðvild þegar ég færi Jesú inn í aðstæðurnar. Ég hvet ykkur til að reyna þetta hið sama næst þegar þið lendið í svipuðum aðstæðum.

Hér eru tvö atriði sem skipta máli. Hið fyrra er mikilvægi þess að hafa Jesú með í þeim aðstæðum sem við mætum — að hafa Jesú með í samskiptum okkar við aðra, sérstaklega þegar illa gengur.

Hitt atriðið er þetta: Þegar við rækjum samlíðan með öðrum, liggur áherslan hjá okkur sjálfum, ekki hjá þeim sem við reynum að sýna samlíðan. Þetta er okkar verk, ekki þeirra.

Þið munið dæmisöguna um miskunnsama Samverjann. Kennsla Jesú endar með orðunum: „Far þú og ger eins“ (Lúk. 10:37).

Við vitum ekki hvernig maðurinn sem var bjargað brást við hjálpinni — og það skiptir ekki máli hér. Aðalatriðið er hvernig við eigum að breyta og haga okkur.

Við þurfum alltaf að vera með Jesú, sérstaklega þegar við stöndum frammi fyrir erfiðum aðstæðum. Og þetta á ekki aðeins við um líf okkar sem einstaklinga, heldur einnig þegar við hugsum um heiminn.

Í Jóhannesarguðspjalli segir Jesús: „Ef heimurinn hatar yður, þá vitið að hann hataði mig fyrr en yður“ (Jóh. 15:18). Samt segir í sama guðspjalli:

„Því svo elskaði Guð heiminn að hann gaf einkason sinn, til þess að hver sem á hann trúir glatist ekki heldur hafi eilíft líf“ (Jóh. 3:16).

Minnist þess: Í öllum samskiptum okkar í þessum heimi stöndum við ætíð með Jesú. Þar er uppruni einingar okkar.

Náð Guðs, sem er æðri öllum skilningi, mun varðveita hjörtu yðar og hugsanir í Kristi Jesú. -Amen.

(Flutt í bænastund á öðrum degi Alþjóðlegu bænavikunnar fyrir einingu kristinna manna 2026)

*Þýdd af Chat GPT 5.2