PREDIKANIR OG PISTLAR
When our hearts are filled only with "ourselves"—such as "our own thoughts" or "our own desires"—we end up shutting out God's help, that is, the Holy Spirit. We always need to keep a space open for the Holy Spirit, or for prayer. / Þegar hjörtu okkar fyllast eingöngu af „okkur sjálfum“ — af „okkar eigin hugsunum“ eða „okkar eigin löngunum“ — endum við á því að loka á hjálp Guðs, það er að segja heilagan anda. Við þurfum alltaf að halda opnu rými fyrir heilagan anda, rými fyrir bæn.
Þegar við þorum að tala um sorgina og hlusta hvert á annað, verðum við hvert öðru til huggunar. Við þurfum ekki réttu orðin. Það nægir að vera til staðar.
Þannig þróast þetta samtal Mörtu og Jesú yfir frá þessu litla ef – þaðan sem efasemdirnar spretta, já þar sem við festum okkur í kviksyndi þeirra hugsana, hvað ef eitthvað hefði gerst en ekki annað – og yfir í hið máttuga já. Því játning Mörtu í lok samtalsins er ein sú sterkasta í Nýja testamentinu: „Ég trúi að þú sért Kristur, Guðs sonur.“ Þetta er sambærilegt við játningu Péturs í hinum guðspjöllunum. Marta er hér ekki bara hin önnum kafna kona. Hún er guðfræðingur og játandi.
These words of Jesus set Martha free from the bonds of the past, reclaim the future that had been severed from today, and reconnect it to “today.” When Jesus is with us, “now” and “today” are no longer a blank. / Þessi orð Jesú leysa Mörtu úr fjötrum fortíðarinnar, endurheimta framtíðina sem hafði slitnað frá deginum í dag og tengja hana aftur við „daginn í dag“. Þegar Jesús er með okkur eru „núið“ og „dagurinn í dag“ ekki lengur auð.
When Mary chose to follow Jesus, he had already prepared a place just for her: at his feet, the place where a disciple belongs. That was a place of true freedom, transcending the various gender roles of Jewish society at that time. / Þegar María valdi að fylgja Jesú hafði hann þegar búið henni stað: við fætur sína, þar sem lærisveinn á heima. Það var staður raunverulegs frelsis, handan þeirra ólíku kynhlutverka sem samfélag Gyðinga á þeim tíma hafði sett fólki.
Þannig ávarpar Biblían okkur, sem mannverur, dýrmætar fyrir það sem við erum, horfir ekki í sífellu á það sem við gerum. Við erum jú ekki mann-gjörðir.
En í skírninni gerum við samt nokkuð sem sjaldan á við í umgengni okkar við þessa sameind. Við tölum um vatnið, við helgum það, við veitum því þá athygli sem því ber. Já, presturinn biður Guð um að senda anda sinn yfir þennan litla poll, eins og í upphafi þegar hann skapaði ljósið og lífið með orði sínu.
This is because "being an enemy"—that is, being in a hostile relationship—is a matter of human relations, and it is a separate issue from who they are as a human being. / Ástæðan er sú að það að „vera óvinur“ — það er að vera í fjandsamlegu sambandi — snýst um samskipti milli fólks og er annað mál en það hver viðkomandi er sem manneskja.
The healing of this woman was not just one of many kinds of “work” or “labor.” It was Thanksgiving itself for God’s creation and the very joy of the liberation that God brings. It is precisely this thanksgiving and joy that the Sabbath is truly asking for. / Lækning þessarar konu var ekki bara ein af mörgum tegundum „vinnu“ eða „erfiðis“. Hún var þakkarhátíðin sjálf fyrir sköpun Guðs og einmitt sú gleði yfir frelsuninni sem Guð færir. Það er einmitt þessi þakklætissemi og gleði sem hvíldardagurinn biður raunverulega um.
Hann sér hana. Og þar opnast þessi stutta saga. Því við getum verið bogin á fleiri vegu en líkamlega. Fólk getur verið bogið af sorg eða skömm, af ótta og kvíða, af ábyrgð sem verður of þung, af stöðugri þörf fyrir að standast væntingar annarra, af einhverju sem gerðist fyrir löngu en við náum ekki að sleppa taki á.
Frásögnin um bersyndugu konuna í Lúkasarguðspjalli (7:36–50) geymir djúpan siðferðislegan boðskap og hefur verið óþrjótandi uppspretta innblásturs í listum og tónlist.
Börn geta verið glögg. Þau hafa orð á því sem fullorðna fólkið tekur ekki eftir eða þorir ekki að nefna. Landi Sörens, H.C. Andersen, fangar þetta í ævintýrinu um nýju fötin keisarans. Þar var fatnaðurinn ekki aðeins undarlegur. Hann var alls ekki til staðar. Það þurfti barn til að segja það upphátt. Ég fékk líka að heyra í vetur að barn í söfnuðinum hefði furðað sig á því hvers vegna ég væri í grænum risaeðlubúningi.