PREDIKANIR OG PISTLAR
When Mary chose to follow Jesus, he had already prepared a place just for her: at his feet, the place where a disciple belongs. That was a place of true freedom, transcending the various gender roles of Jewish society at that time. / Þegar María valdi að fylgja Jesú hafði hann þegar búið henni stað: við fætur sína, þar sem lærisveinn á heima. Það var staður raunverulegs frelsis, handan þeirra ólíku kynhlutverka sem samfélag Gyðinga á þeim tíma hafði sett fólki.
Þannig ávarpar Biblían okkur, sem mannverur, dýrmætar fyrir það sem við erum, horfir ekki í sífellu á það sem við gerum. Við erum jú ekki mann-gjörðir.
En í skírninni gerum við samt nokkuð sem sjaldan á við í umgengni okkar við þessa sameind. Við tölum um vatnið, við helgum það, við veitum því þá athygli sem því ber. Já, presturinn biður Guð um að senda anda sinn yfir þennan litla poll, eins og í upphafi þegar hann skapaði ljósið og lífið með orði sínu.
This is because "being an enemy"—that is, being in a hostile relationship—is a matter of human relations, and it is a separate issue from who they are as a human being. / Ástæðan er sú að það að „vera óvinur“ — það er að vera í fjandsamlegu sambandi — snýst um samskipti milli fólks og er annað mál en það hver viðkomandi er sem manneskja.
The healing of this woman was not just one of many kinds of “work” or “labor.” It was Thanksgiving itself for God’s creation and the very joy of the liberation that God brings. It is precisely this thanksgiving and joy that the Sabbath is truly asking for. / Lækning þessarar konu var ekki bara ein af mörgum tegundum „vinnu“ eða „erfiðis“. Hún var þakkarhátíðin sjálf fyrir sköpun Guðs og einmitt sú gleði yfir frelsuninni sem Guð færir. Það er einmitt þessi þakklætissemi og gleði sem hvíldardagurinn biður raunverulega um.
Hann sér hana. Og þar opnast þessi stutta saga. Því við getum verið bogin á fleiri vegu en líkamlega. Fólk getur verið bogið af sorg eða skömm, af ótta og kvíða, af ábyrgð sem verður of þung, af stöðugri þörf fyrir að standast væntingar annarra, af einhverju sem gerðist fyrir löngu en við náum ekki að sleppa taki á.
Frásögnin um bersyndugu konuna í Lúkasarguðspjalli (7:36–50) geymir djúpan siðferðislegan boðskap og hefur verið óþrjótandi uppspretta innblásturs í listum og tónlist.
Börn geta verið glögg. Þau hafa orð á því sem fullorðna fólkið tekur ekki eftir eða þorir ekki að nefna. Landi Sörens, H.C. Andersen, fangar þetta í ævintýrinu um nýju fötin keisarans. Þar var fatnaðurinn ekki aðeins undarlegur. Hann var alls ekki til staðar. Það þurfti barn til að segja það upphátt. Ég fékk líka að heyra í vetur að barn í söfnuðinum hefði furðað sig á því hvers vegna ég væri í grænum risaeðlubúningi.
Á sama tíma leggjum við þjónar kirkjunnar okkur fram í að skíra, fræða og þjóna, sinna líknaþjónustu, sálgæslu, barnastarfi, fyrirbænaþjónustu, eldri borgarastarfi, æskulýðsstarfi og menningarstarfi ýmiskonar. Að láta sig varða mannréttindi snertir alla ofangreinda þætti og þjónustu kirkjunnar. Já, ég tel að kirkjan eigi að láta sig varða mannréttindi. Hvað telur þú?
„Nú er verslunarmannahelgi og maður rolast einn í bænum,“ orti Megas. En leiðtoginn er aldrei einn. Hann leiðir alltaf einhverja og skilur eftir spor í lífi þeirra.
Ég tel að kristniboð hefur verið misskilið lengi vel. Í þessari ræðu út frá texta þar sem Jesú segist vera brauð lífsins, reyni ég að útskýra hvernig heims kristni hefur endurskilgreint „mission“ sem erindi Guðs eða „missio dei“, Guð er gerandinn og fólk eru þátttakendur í verki Guðs.
Á stóru móti eins og því sem lýkur í kvöld finnum við til með einstaklingum sem hafa ekki náð markmiðum sínum. Og sjálfsbjargarviðleitnin sem blundar djúpt innra með okkur festir einbeitingu okkar á þær þrautir allar. Já Táraleikarnir eru réttnefni á slíkri hátíð. Þeir minna okkur á að sönn uppfylling krefst fórna og kallar á að fólk leiti að tilgangi fremur en skammvinnri nautn. Það er einmitt sú sigurgleði sem við lesum um í pistli dagsins og sá heilagi andi á að vera okkur leiðarljós enn í dag