Peter’s Love / Kærleikur Péturs

Text: John 21:15-19                                                                          *Íslensk þýðing niður

May grace and peace from God our Father and the Lord Jesus Christ be with you all. Amen.

1.
Today’s text from the Gospel of John tells us about the resurrected Jesus appearing in Galilee. In John chapter 20, after the resurrected Jesus appeared to Mary Magdalene, He appeared to the disciples twice. This happened in Jerusalem.

Today’s stage is Galilee. To help you understand today’s text, let me briefly explain the situation leading up to it. Many of Jesus' disciples, like Peter and the brothers James and John, were from Galilee. So, after losing their leader, Jesus, they probably went back to their hometown of Galilee and were trying to return to their original jobs as fishermen.

But on this day, they couldn't catch any fish. Fishing in the Sea of Galilee is usually done at night. They were tired from fishing all night and were very hungry. Then, the resurrected Jesus appeared and showed them where to throw their net. When the disciples put the net in that spot, they caught as many as 153 fish.

When the disciples returned to the shore, Jesus had already started a charcoal fire to keep them warm and grill fish. He had also prepared bread and was waiting for them. Then, Jesus invited them to a breakfast at dawn. Today’s Gospel text is the conversation between Jesus and Peter after this breakfast.

I want to point out two things here beforehand. First, in the Bible, "eating together" means that the meal is blessed, and the people gathered there are reconciled and at peace with each other. In Psalm 23, which we read earlier, it says: "You prepare a table before me in the presence of my enemies. You anoint my head with oil; my cup overflows." (Psalm 23:5)

The other thing might seem like a small detail, but it is that Jesus had started a "charcoal fire" and was waiting. This word, "charcoal fire," is used only twice in the whole Gospel. One is here just before today’s passage. The other is from the time right after Jesus was arrested. John 18:18 says: "Now the servants and officers had made a charcoal fire, because it was cold, and they were standing and warming themselves; Peter also was with them, standing and warming himself." In other words, it was the scene where Peter lied and denied Jesus three times, saying "I don't know him." This small setting of a "charcoal fire" connects Peter’s betrayal to today’s scene.

2.
By the charcoal fire, it was probably a quiet and calm atmosphere at dawn. Then, Jesus asks Peter: "Simon son of John, do you love me more than these?" This is suddenly a very difficult question. Imagine Jesus asking this question not just to Peter, but to us. How would you answer?

It’s a tough one, isn't it? First of all, the meaning is a bit unclear. Even if we check the Greek text, it can be interpreted in three ways. First: "Does Peter love Jesus more than the other disciples love Him?" Second: "Does Peter love Jesus more than he loves the other disciples?" And third, it could mean: "Does Peter love Jesus more than being here in his hometown and this familiar life?" 

Let’s just take it simply as the first meaning: "Do you love me more than the other disciples love me?" Even then, it’s hard to answer. How can we compare how much the disciples love Jesus with how much Peter—or I—love Him?

Children often ask questions like this. I’ve often heard kids arguing over best friends, saying things like, "Maria and I are best friends. She likes me way more than she likes you!"

However, as we grow up, we realize that while we might compare our own feelings for different people, comparing our love with someone else's love is a bit silly. If a grown man said to another man, "I love your girlfriend much more than you do," that would be a stalker, wouldn't it?

That’s why this question from Jesus—"Simon son of John, do you love me more than these?"—feels like there is something more to it. But Peter answers without thinking much: "Yes, Lord, you know that I love you." It seems like the same old Peter, but I wonder, what was he really feeling?

3.
For Peter, this situation was probably like sitting on a bed of thorns. He must have felt terrible for betraying Jesus. He was likely trapped in a sense of failure and self-distrust, thinking about how easily he broke his big promise: "I will lay down my life for you" (John 13:37).

Facing Jesus must have been not just awkward, but terrifying. On top of that, Jesus repeated the same question, "Do you love me?" three times. All Peter could do was to repeat the same answer over and over.

If this hadn't been Jesus, it might have seemed like someone was just being mean, picking on someone else’s failure. Why did Jesus ask the same thing three times?

The "textbook" answer is that Jesus gives three chances to Peter to correct his three denials. By lettng Peter say “I love you” three times, Jesus forgave each of Peter’s three denials. That is surely true. Also, by making Peter say "I love you" three times, Jesus might have wanted to show Peter himself that this was his true, heartfelt commitment. But is that all?

Jesus went all the way to Galilee, started a charcoal fire, prepared breakfast, and set this peaceful table for His disciples. He must have had a very important point to make.

Jesus asked Peter "Do you love me?" and let Peter answer "I love you" to forgive his failure. He did this three times. He could have just done it once, but He chose to do it three times. This wasn't to be mean; it was an important lesson for Peter.

What is the difference between being forgiven once and being forgiven three times? The answer is simple: the number. Being forgiven three times is three times as much as being forgiven once. This means Peter was being forgiven more than the others.

What Jesus is trying to make Peter realize here is that no matter how much or how little Peter loves Jesus, Jesus forgives Peter again and again. What matters here is not whether Peter loves Jesus or not, nor is it about what Peter’s love can achieve. The point is that Jesus forgives Peter, and Peter is held within God's limitless love. When Peter was crushed by his own weakness and had lost all confidence, Jesus was trying to show him: "That's not the problem. There is a love that more than makes up for all of it."

In the Gospel of Luke, Jesus said this about a sinful woman who poured perfume on His feet and wiped them with her hair: "Therefore, I tell you, her many sins have been forgiven—as her great love has shown. But whoever has been forgiven little loves little." (Luke 7:47). So, because Peter is forgiven much, he is being changed into someone who can love much.

Now we can understand what Jesus meant by "more than these," which sounded like comparing the amount of love between people. The true meaning of "Do you love me more than the other disciples do?" was actually a personal message to Peter: "I love you more than anyone else, so you can be at peace." It wasn't actually about comparing him to others.

The important thing is the feeling and awareness that "I am receiving a love from God that cannot be compared to anyone else's." If we can feel that, we no longer need to worry about comparing ourselves to others.

This is because Jesus speaks to each one of us, saying, "I love you more than anyone." It’s not just Peter, and it’s not just me. Everyone who follows Jesus is held in His love.

One more important thing: when Jesus says He loves everyone, it doesn't mean He loves us as one big group. It means He faces and loves each person individually. Jesus faces not just "us," but "me." That is why, in the community of those who follow Jesus, there is no such thing as a "forgotten person." As we well know, Jesus often taught in His stories about how precious the "one lost sheep" is.

4.
Now, moving on from that. Jesus said to Peter: "Feed my lambs," "Take care of my sheep," and again, "Feed my sheep." Here, Jesus is commanding Peter to take care of the "Church"—the community that was about to be born.

In our understanding, Church is not a building or a system. It is the brothers and sisters who gather and form a community. Jesus gave one rule to these brothers and sisters. In John chapter 13, He said: "A new command I give you: Love one another. As I have loved you, so you must love one another." (John 13:34)

This is the rule for the community in Jesus. But people are all different. Even the way we show or receive love varies from person to person. Plus, we often face "failures in love," just like Peter experienced.

So, to follow this rule, first we must understand this: "My own love is not the thing that decides or judges things. We are within Jesus' great love, and His love is what supports the community." Today, Peter learned exactly that, so he could become a shepherd for the growing Church.

The rule to "love one another" applies to us in this gathering, too. What Peter learned today is just as important for us. Unlike an "ideal church" we might imagine in our heads, this gathering right here is the real Church.

Many different kinds of people gather here. Especially in our group, people with different languages and cultural backgrounds come together. Also, what each person looks for in a church is different. In the middle of all that, we are called to "love one another."

When we do that, it is very important to remember clearly that Christ’s love is here, and that His love is the "band" that holds us together. Christ is the master of this place—not the pastor, not the elders, and not the members who have been here for a long time.

However, without realizing it, we sometimes start to think that our own love is the central power. We think, "I'm the one who loves others," "I'm the one who cares for people," or "I'm the one holding this group together."

When that happens, problems show up quickly. We get annoyed with people who don't react the way we want. We start talking only to people we get along with. We might even start thinking, "If I don't like that person, they don't have to come to church."

Actually, in Japan and in Iceland, I have seen many churches that have become just "social clubs" for close friends. It’s easy to "love one another" if you are only with people you like. You wouldn't even need a rule for that!

It is precisely because people we don't know, people we don't get along with, or people with different opinions gather together that Jesus teaches us to "love one another." If you feel like "that’s too hard," please remember: in the Church, it is not my love but Jesus' love that comes first and wraps around us.

Today’s conversation between Jesus and Peter is, in fact, a conversation between Jesus and each one of us. Jesus asks us: "Do you love me?" How will you answer Him? And then Jesus commands us: “Feed my sheep”. Each one of us is a shepherd to our neighbors. 

May the peace of God, which surpasses all human understanding, guard your hearts and your minds in Christ Jesus. Amen.

******

Texti:Jóhannesar 21:15-19

Náð sé með yður og friður frá Guði föður vorum og Drottni Jesú Kristi. Amen.

1.
Texti dagsins úr Jóhannesarguðspjalli segir frá því þegar hinn upprisni Jesús birtist í Galíleu. Í 20. kafla Jóhannesar, eftir að hinn upprisni Jesús birtist Maríu Magdalenu, birtist hann lærisveinunum tvisvar sinnum. Það gerðist í Jerúsalem.

Sviðsmynd dagsins í dag er Galílea. Til að hjálpa yður að skilja textann vil ég stuttlega útskýra aðstæðurnar sem leiddu að honum. Margir lærisveina Jesú, eins og Pétur og bræðurnir Jakob og Jóhannes, voru frá Galíleu. Eftir að þeir höfðu misst leiðtoga sinn, Jesú, fóru þeir líklega aftur til heimahéraðs síns í Galíleu og reyndu að snúa aftur til fyrri starfa sinna sem fiskimenn.

En þennan dag gátu þeir ekki veitt neinn fisk. Veiðar í Galíleuvatni fara yfirleitt fram á nóttunni. Þeir voru þreyttir eftir að hafa veitt alla nóttina og mjög svangir. Þá birtist hinn upprisni Jesús og sýndi þeim hvar þeir ættu að kasta netinu. Þegar lærisveinarnir lögðu netið þar, fengu þeir allt að 153 fiska.

Þegar lærisveinarnir komu að landi hafði Jesús þegar kveikt kolagrill til að halda þeim heitum og grilla fisk. Hann hafði einnig útbúið brauð og beið þeirra. Síðan bauð Jesús þeim til morgunverðar í dögun. Texti guðspjallsins í dag er samtal Jesú og Péturs eftir þennan morgunverð.

Mig langar að benda á tvennt fyrirfram. Í fyrsta lagi merkir það í Biblíunni að „eta saman“ að máltíðin er blessuð og að þeir sem þar sitja eru sáttir og í friði hver við annan. Í Sálmi 23, sem við lásum áðan, stendur: „Þú býrð mér borð frammi fyrir óvinum mínum. Þú smyrð höfuð mitt með olíu, bikar minn er barmafullur.“ (Sálm. 23:5)

Hitt atriðið kann að virðast smáatriði, en það er að Jesús hafði kveikt „kolaglóð“ og beið. Þetta orð, „kolaglóð“, kemur aðeins fyrir tvisvar í öllu guðspjallinu. Einu sinni hér, rétt fyrir þennan texta. Hitt skiptið er frá því rétt eftir að Jesús var handtekinn. Í Jóh. 18:18 stendur: „Þjónarnir og verðirnir höfðu gert kolaglóð, því að kalt var, og stóðu þar og hlýddu sér; og Pétur var líka hjá þeim, stóð þar og hlýddi sér.“ Það var einmitt sá staður þar sem Pétur laug og afneitaði Jesú þrisvar sinnum og sagði: „Ég þekki hann ekki.“ Þetta litla atriði, „kolaglóðin“, tengir svik Péturs við atburðina í dag.

2.
Við kolaglóðina hefur líklega ríkt kyrrt og friðsælt andrúmsloft í dögun. Þá spyr Jesús Pétur:
„Símon Jónsson, elskar þú mig meira en þessir?“

Þetta er allt í einu mjög erfið spurning. Hugsið ykkur að Jesús spyrji ekki aðeins Pétur, heldur einnig okkur. Hvernig myndum við svara?

Þetta er ekki einfalt, er það? Fyrst af öllu er merkingin dálítið óljós. Jafnvel ef við skoðum gríska textann má skilja hana á þrjá vegu.

Í fyrsta lagi: „Elskar Pétur Jesú meira en hinir lærisveinarnir elska hann?“

Í öðru lagi: „Elskar Pétur Jesú meira en hann elskar hina lærisveinana?“

Og í þriðja lagi gæti merkingin verið: „Elskar Pétur Jesú meira en það að vera hér í heimahéraði sínu og lifa þessu kunnuglega lífi?“

Tökum þetta einfaldlega í fyrstu merkingunni: „Elskar þú mig meira en hinir lærisveinarnir elska mig?“ Jafnvel þá er erfitt að svara. Hvernig getum við borið saman kærleika lærisveinanna til Jesú við kærleika Péturs — eða minn eigin — til hans?

Börn spyrja oft svona spurninga. Ég hef oft heyrt börn rífast um bestu vini sína og segja: „María og ég erum bestu vinkonur. Hún er miklu hrifnari af mér en af þér!“

En þegar við eldumst skiljum við að þótt við getum borið saman eigin tilfinningar til mismunandi fólks, þá er það dálítið fáránlegt að bera saman kærleika okkar við kærleika annarra. Ef fullorðinn maður segði við annan: „Ég elska kærustuna þína miklu meira en þú,“ þá væri það fremur óhugnanlegt, er það ekki?

Þess vegna finnst okkur þessi spurning Jesú — „Símon Jónsson, elskar þú mig meira en þessir?“ — bera í sér eitthvað dýpra. En Pétur svarar án þess að hugsa mikið: „Já, Drottinn, þú veist að ég elska þig.“ Það virðist eins og sami gamli Pétur. En spurningin er: hvað var í raun og veru í hjarta hans?

3.
Fyrir Pétur hlýtur þessi staða að hafa verið eins og að sitja á þyrnum. Honum hefur liðið afar illa yfir því að hafa svikið Jesú. Hann var líklega fastur í tilfinningu um mistök og vantraust á sjálfan sig, þegar hann hugsaði um hversu auðveldlega hann hafði brugðist stóru loforði sínu: „Ég vil leggja líf mitt í sölurnar fyrir þig“ (Jóh. 13:37).

Að standa frammi fyrir Jesú hefur ekki aðeins verið óþægilegt, heldur beinlínis ógnvekjandi. Og ofan á það endurtekur Jesús sömu spurninguna: „Elskar þú mig?“ þrisvar sinnum. Pétur gat ekkert annað gert en að endurtaka sama svarið aftur og aftur.

Ef þetta hefði ekki verið Jesús, hefði það getað litið út eins og einhver væri bara að vera illgjarn, að nudda salti í sár annars manns. Hvers vegna spurði Jesús sömu spurningar þrisvar sinnum?

Hið svokallaða ‘kennslubókasvar’ er að Jesús gefi Pétri þrjú tækifæri til að leiðrétta þrjár afneitanir sínar. Með því að láta Pétur segja: “Ég elska þig” þrisvar sinnum fyrirgaf Jesús hverja af þremur afneitunum Péturs. Það er vissulega rétt. Einnig má hugsa sér að með því að láta Pétur segja „ég elska þig“ þrisvar hafi Jesús viljað láta Pétur sjálfan sjá að þetta væri einlæg játning hans. En er það allt og sumt?

Jesús fór alla leið til Galíleu, kveikti kolaglóð, bjó til morgunverð og lagði friðsælt borð fyrir lærisveina sína. Hann hlýtur að hafa haft eitthvað mjög mikilvægt að segja.

Jesús spyr Pétur: „Elskar þú mig?“ og leyfir honum að svara: „Ég elska þig,“ til að fyrirgefa honum. Hann gerir þetta þrisvar. Hann hefði getað gert það einu sinni, en hann velur að gera það þrisvar. Þetta er ekki til að særa, heldur til að kenna Pétur mikilvægan sannleika.

Hver er munurinn á því að vera fyrirgefinn einu sinni og að vera fyrirgefinn þrisvar? Svarið er einfalt: fjöldinn. Að vera fyrirgefinn þrisvar er þrisvar sinnum meira en að vera fyrirgefinn einu sinni. Það þýðir að Pétur er fyrirgefinn meira en hinir.

Það sem Jesús vill láta Pétur skilja er þetta: sama hversu mikið eða lítið Pétur elskar Jesú, þá fyrirgefur Jesús honum aftur og aftur. Það sem skiptir máli hér er ekki hvort Pétur elskar Jesú eða ekki, né hvað kærleikur Péturs getur áorkað. Kjarni málsins er sá að Jesús fyrirgefur Pétur og heldur honum innan óendanlegs kærleika Guðs.

Þegar Pétur var brotinn af eigin veikleika og hafði misst allt sjálfstraust, vildi Jesús sýna honum: „Það er ekki vandamálið. Það er til kærleikur sem bætir meira en allt þetta.“

Í Lúkasarguðspjalli segir Jesús um synduga konu sem hellti ilmvatni á fætur hans og þurrkaði þá með hári sínu: „Þess vegna segi ég þér: Syndir hennar, hinar mörgu, eru fyrirgefnar, því að hún elskaði mikið. En sá sem lítið er fyrirgefið, elskar lítið.“ (Lúk. 7:47)

Þar af leiðandi, vegna þess að Pétur er mikið fyrirgefinn, er hann umbreyttur í mann sem getur elskað mikið.

Nú getum við skilið hvað Jesús átti við með orðunum „meira en þessir,“ sem hljómuðu eins og samanburður á kærleika manna. Raunveruleg merking spurningarinnar „Elskar þú mig meira en hinir?“ var í raun persónuleg til Péturs: „Ég elska þig meira en nokkurn annan, svo þú mátt vera í friði.“ Þetta snerist í raun ekki um samanburð við aðra.

Það sem skiptir máli er sú tilfinning og sú vitund að: „Ég er að taka á móti kærleika frá Guði sem ekki er hægt að bera saman við kærleika nokkurs annars.“ Ef við finnum það, þurfum við ekki lengur að bera okkur saman við aðra. Því Jesús talar til hvers og eins okkar og segir:„Ég elska þig meira en nokkurn annan.“

Þetta á ekki aðeins við um Pétur, og ekki aðeins um mig. Allir sem fylgja Jesú eru umluktir kærleika hans.

Eitt enn er mikilvægt: þegar Jesús segir að hann elski alla, þýðir það ekki að hann elski okkur sem eina stóra heild. Það þýðir að hann mætir og elskar hvern einstakling fyrir sig. Jesús mætir ekki aðeins „okkur,“ heldur „mér.“

Þess vegna er enginn „gleymdur einstaklingur“ í samfélagi þeirra sem fylgja Jesú. Eins og við vitum vel, kenndi Jesús oft í dæmisögum sínum hversu dýrmæt „ein týnd kind“ er.

4.
Nú skulum við halda áfram. Jesús segir við Pétur: „Gættu lamba minna,“ „Hirð sauði mína,“ og aftur: „Gættu sauða minna.“ Hér felur Jesús Pétri það hlutverk að annast „kirkjuna“ — samfélagið sem var að verða til.

Í okkar skilningi er kirkjan ekki bygging eða kerfi. Hún er bræður og systur sem safnast saman og mynda samfélag. Jesús gaf þessum bræðrum og systrum eina reglu. Í 13. kafla Jóhannesar segir hann:

„Nýtt boðorð gef ég yður: Elskið hver annan. Eins og ég hef elskað yður, þannig skuluð þér elska hver annan.“ (Jóh. 13:34)

Þetta er reglan fyrir samfélagið í Jesú. En fólk er ólíkt. Jafnvel hvernig við sýnum kærleika eða tökum á móti kærleika er mismunandi frá manni til manns. Auk þess upplifum við oft „mistök í kærleika,“ eins og Pétur gerði.

Þess vegna, til að lifa eftir þessari reglu, þurfum við fyrst að skilja þetta: „Það er ekki minn eigin kærleikur sem ræður eða dæmir. Við erum innan hins mikla kærleika Jesú, og það er kærleikur hans sem heldur samfélaginu uppi.“

Pétur lærði þetta einmitt í dag, svo hann gæti orðið hirðir fyrir vaxandi kirkju.

Boðorðið um að „elska hvert annað“ á einnig við um okkur sem erum hér saman. Það sem Pétur lærði í dag er jafn mikilvægt fyrir okkur. Ólíkt „fullkominni kirkju“ sem við gætum ímyndað okkur, er þessi samkoma hér hin raunverulega kirkja.

Hér safnast saman ólíkt fólk. Sérstaklega í okkar hópi koma saman fólk með mismunandi tungumál og ólíkan menningarlegan bakgrunn. Einnig er það mismunandi hvað hver og einn leitar að í kirkju. Og mitt í öllu þessu erum við kölluð til að „elska hvert annað.“

Þegar við gerum það er afar mikilvægt að muna skýrt að kærleikur Krists er hér, og að kærleikur hans er það „band“ sem heldur okkur saman. Kristur er herra þessa staðar — ekki presturinn, ekki öldungarnir og ekki heldur þeir sem hafa verið hér lengi.

En án þess að taka eftir því byrjum við stundum að hugsa að okkar eigin kærleikur sé miðjan. Við hugsum: „Það er ég sem elska aðra,“ „ég er sá sem annast fólk,“ eða „ég er sá sem heldur þessum hópi saman.“

Þegar það gerist koma vandamál fljótt upp. Við verðum pirruð á fólki sem bregst ekki við eins og við viljum. Við förum að tala aðeins við þá sem við eigum vel við. Við gætum jafnvel farið að hugsa: „Ef mér líkar ekki við þann einstakling, þá þarf hann ekki að koma í kirkju.“

Í raun hef ég bæði í Japan og hér á Íslandi séð margar kirkjur sem hafa orðið eins konar „félagsklúbbar“ fyrir nána vini. Það er auðvelt að „elska hvert annað“ ef maður er aðeins með fólki sem maður líkar við. Þá þyrfti varla einu sinni boðorð um það!

Einmitt vegna þess að fólk sem við þekkjum ekki, fólk sem við eigum ekki vel við, eða fólk með aðrar skoðanir kemur saman, kennir Jesús okkur að „elska hvert annað.“

Ef ykkur finnst það of erfitt, munið þá þetta: í kirkjunni er það ekki minn kærleikur heldur kærleikur Jesú sem kemur fyrst og umlykur okkur.

Samtal dagsins milli Jesú og Péturs er í raun samtal milli Jesú og hvers og eins okkar. Jesús spyr okkur: „Elskar þú mig?“ Hvernig munt þú svara honum? Og síðan býður Jesús okkur: „Gættu sauða minna.“ Hvert og eitt okkar er hirðir fyrir náunga okkar.

Friður Guðs, sem er æðri öllum skilningi, varðveiti hjörtu yðar og hugsanir í Kristi Jesú. Amen.

*Þýdd af Chat GPT