The wall that protects the Gospel / Veggurinn sem verndar fagnaðarerindið

Text: Matthew 11: 25-27                                                       *Íslensk þýðing niður

Grace to you and peace from God our Father and the Lord Jesus Christ. -Amen.

1.
In the church calendar, the Sunday after Pentecost is called "Trinity Sunday." Unlike other holidays like Christmas, Easter, or Pentecost, which are based on stories from the Gospels, Trinity Sunday is a day to celebrate a church doctrine, which means a church teaching.

The doctrine of the Trinity teaches us that "God is only one being, but exists as three distinct 'persons' (meaning something like individual identities or consciousness)."

In the Gospels, we can find a few things that suggest the Trinity. For example, the beginning of the Gospel of John, chapter 1, verse 1 says, "In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God." Then, verse 14 says, "The Word became flesh and made his dwelling among us. We have seen his glory, the glory of the one and only Son, who came from the Father, full of grace and truth." And John chapter 10, verse 30, Jesus  says, "I and the Father are one."

Also, in John chapter 14, verse 16, Jesus talks about the Holy Spirit and says, "And I will ask the Father, and he will give you another advocate to help you and be with you forever—the Spirit of truth." The word translated here as "another" actually means something that has the exact same nature but is a different individual. So, this suggests that the Holy Spirit and Jesus share the same nature.

However, there is no teaching in the Bible that clearly explains or declares"the Trinity." Because of this, in the early days before the foundation of the church was fully established, many different teachings about the relationship between God the Father, Jesus, and the Holy Spirit were flying around. If this continued, the church would eventually fall apart. So, the church leaders started to hold meetings to discuss this problem. Finally, at the Council of Constantinople in the year 381, the teaching of the Trinity was established. This is a very important teaching for the church, and it works like a protective wall that keeps the treasure of the Gospel safe.

Today, this teaching of the Trinity is included in the basic agreement of the "World Council of Churches," which most churches in the world belong to, except for the Catholic Church. In other words, any church that teaches something against the Trinity is not considered a true Christian church.

2.
Even though it is such an important teaching, practically speaking, I think it is almost impossible to understand and explain it perfectly. This is because the idea that three separate things are one at the exact same time is beyond our understanding.

There have been many attempts to explain the Trinity by looking at how God exists. A famous example is using water. When water freezes, it becomes ice as a solid. When it melts, it is a liquid. When you boil it, it becomes steam as a gas. However, no matter what form it takes, its core nature is always "water."

But actually, this kind of thinking is exactly what the "doctrine of the Trinity" is trying to block as a protective wall. If we explain the Trinity using this water example, it would mean that God just appears as God the Father at one time, as Jesus at another time, and as the Holy Spirit at another time. It would be like the same person just changing their clothes. If we think this way, we lose the "separate" part of the phrase "separate things are one at the exact same time."

Based on my personal experience, I believe we do not need to think too deeply about how the Trinity exists. The more we think about it, the more we risk getting stuck in a deep mud of confusion, and yet we gain very little from it.

It is better to accept that this teaching is beyond our human understanding and see it as something that belongs to "God’s mystery." At some point in the future of human history, God himself might explain it to us, but until then, let us leave it as a holy mystery.

On the other hand, if we look at the Trinity as a relationship, I believe it can give great support and guidance to our life of faith. When I talk about relationships, it is not a difficult topic at all. It just means that instead of focusing on "How does the Triune God exist?", we simply focus on "How do we relate to the Triune God?"

When we look at it this way, it makes a lot of sense that we can connect with God through three different channels: God the Father who is our Creator, Jesus who is his Son and our Savior, and the Holy Spirit whom Jesus called our helper.

3.
First is God the Father. In the Christian, Jewish, or Islamic worlds, when people simply say "God," they usually mean this God. God the Father is not only the Creator of each one of us, but he is also the Creator of the entire world, including this Earth. When we think about that, he is definitely a huge being beyond our imagination. Even so, this God is also close enough to us that we are allowed to call him "Father."

Sometimes, we can feel this God who is our Creator. Such as when you stand on top of a high mountain and look down, or when you are in the middle of the ocean looking at the 360-degree horizon all around you, feeling God's presence in the middle of great nature seems to be a fairly common experience.

At the beginning of April this year, America sent a crewed spacecraft to the moon for the first time in 53 years. At that time, it became a big topic of conversation when one of the astronauts, Victor Glover, started talking about God. But actually, through the Apollo program in the 1960s to ’70s and the later Space Shuttle program, it was quite common for astronauts—who are the elite of elite scientists—to become convinced of God's existence while in space.

I had heard before that Neil Armstrong, the first man to stand on the moon, later became a missionary, but it turns out this was a misunderstanding. However, James Irwin and Charles Duke, who were astronauts on Apollo 15 and 16, were not particularly religious people at first, but they had strong spiritual experiences during their time in space and later became missionaries.

If I may add, both Irwin and Duke walked on the moon. There have been only 12 men who walked on by now, and two of them became missionaries. Isn’t it rather high percentage? 

Perhaps the image of God is sleeping inside us, and that sleeping image wakes up in certain environments like in great nature. Knowing that we ourselves are creations of God the Father places a fundamental value on our existence.

4.
However, even if we can feel the presence of God the Father in great nature, it doesn't mean much if it just ends there. When we come down from the mountain and return to our own towns, we will probably just go right back to the exact same life as before.

That is why we are given the channel of Jesus. Even though Jesus is the Son of God, he became a human being and was born. Jesus lived in the same reality as us, spoke human language, and lived his life in relationships with people.

Today, being able to read Jesus' teachings through the Gospels and learn about his actions and behavior is truly a great treasure and a blessing. Because of Jesus' existence, the concept of "God," which we could only picture vaguely before, now has the same reality and concreteness as our everyday lives.

This is something I always talk about in baptism preparation classes: for example, let's say someone starts saying, "I received a message from God." We can actually check whether that message is truly from God or if it comes from something else.

If that message goes along with Jesus' teachings, it is true. If it does not go along with them, we can safely judge that it is fake. This is really important. Precisely because we have a concrete standard like Jesus' teachings, we can expose the misuse of God's name, such as when certain extremists murder innocent people and say, "That is God's plan." We can say: “No, it’s noy. It’s against the Gospel of Jesus. It’s just your desire”.

5.
Next is the channel of the Holy Spirit. It is not easy to explain the Holy Spirit. There are several reasons for this. First of all, the Spirit has no physical form that we can see. The descriptions in the Bible are also very limited; words like wind, breath, fire, and a dove are used for the Holy Spirit. We need to remember that these words are trying to describe something invisible. So they have only symbolic meaning.

In addition, the Holy Spirit does not speak on his own. There is no place in the Old Testament where the Holy Spirit is said to have spoken by himself, and there are only about ten times in total in the New Testament. Five of those times are in the Book of Acts, and the other five are in the Epistles and Revelation. In the Gospels, it is zero.

Because of this, we generally think that the Holy Spirit is something far away from our lives, or we assume it is just something hard to understand. This happens simply because we do not know what to look for.

In most cases, the Holy Spirit does not speak on his own. This is because the Holy Spirit speaks through prophets and other people. 2 Samuel chapter 23, verse 2 says, "The Spirit of the Lord spoke through me; his word was on my tongue." These are the words spoken by King David, and they show how the Holy Spirit works through a person.

As I mentioned earlier, in John chapter 14, verses 16 and 17, Jesus teaches this: "And I will ask the Father, and he will give you another advocate to help you and be with you forever—the Spirit of truth. The world cannot accept him, because it neither sees him nor knows him. But you know him, for he lives with you and will be in you."

The word "advocate" is also translated as "helper." I mentioned that there are five descriptions in the Book of Acts where "the Holy Spirit speaks," and all of them are short pieces of advice to the disciples, like "Go here" or "Do this." He is truly a helper.

Jesus said that this Holy Spirit "will be in you." In other words, the Holy Spirit comes inside us. The Holy Spirit is inside us, supporting our faith, giving us the desire to do what is good in God's eyes, and leading us to opportunities to love our neighbors.

Even if we do not realize it, whenever we think, "Let's go to church," "I want to pray," or "I should be kind to that person," it is always the Holy Spirit working in us and guiding us.

However, the Holy Spirit is not trying to rule over us or control us. The Holy Spirit is a helper. Even when the Holy Spirit gives us advice, we can refuse it. When we hesitate, wondering whether we should do something good or not, that moment is a battlefield between the Holy Spirit and our own ego.

When we realize that the Holy Spirit is inside us like this, always giving us signals to guide us in a good direction, we can see that the Holy Spirit is not far away at all. Instead, he is the closest one to us. After all, he is inside us.

I always think that growing as a Christian means learning how to live together with this Holy Spirit.

6.
Today, we focused on looking at the doctrine of the Trinity rather than a specific Bible text. Since our time is limited, I couldn't explain it very deeply, but let me share just one more important thing at the end.

At the beginning, I said that the teaching of the Trinity is like a protective wall that keeps the Gospel—the precious treasure of the Christian church—safe. In reality, the teaching of the Trinity also protects our daily life of faith. This is because we need all three aspects of God—the Father, Jesus, and the Holy Spirit—in order to walk on the right path of our faith life.

Believing only in God the Creator is not enough. Believing only in Jesus is not enough. Believing only in the Holy Spirit is not enough. A life of faith that focuses on only one of these will eventually lose its balance, get stuck, or go in a bad direction.

Unfortunately, there are many people in this world who believe in God but have extremist ideas. It seems that people who only have an almighty God eventually become obsessed with the delusion that they themselves are almighty.

The teaching of the Trinity shows us a well-balanced path for our life of faith. If we walk together with this teaching, we can always keep a good balance while following the path that Jesus leads us on.

Let's take this opportunity to check what kind of relationship we are keeping with God the Father, Jesus our Savior, and the Holy Spirit our helper.

Peace of God, which is beyond all human understanding, keep our hearts and minds in Christ Jesus. Amen.

******

Texti: Matteusar 11: 25-27  

Náð sé með yður og friður frá Guði föður vorum og Drottni Jesú Kristi. Amen.

1.
Í kirkjuárinu er sunnudagurinn eftir hvítasunnu kallaður Þrenningarhátíð (Trinity Sunday). Ólíkt öðrum kirkjuhátíðum eins og jólum, páskum og hvítasunnu, sem byggjast á frásögnum guðspjallanna, er Þrenningarhátíð dagur sem helgaður er kirkjulegri kenningu, það er að segja trúarkenningu kirkjunnar.

Kenningin um þrenninguna kennir að Guð er einn í eðli sínu, en er til í þremur aðgreindum persónum: Föðurnum, Syninum og Heilögum Anda.

Í guðspjöllunum finnum við nokkrar vísbendingar um þessa kenningu. Til dæmis segir í Jóhannesarguðspjalli 1. kafla, 1. versi: „Í upphafi var Orðið, og Orðið var hjá Guði, og Orðið var Guð.“

Síðan segir í versi 14: „Og Orðið varð hold og bjó meðal vor. Vér sáum dýrð hans, dýrð sem eingetinn Sonur hefur frá Föðurnum, fullur náðar og sannleika.“

Og í Jóhannesarguðspjalli 10. kafla, 30. versi, segir Jesús: „Ég og faðirinn erum eitt.“

Einnig talar Jesús um Heilagan Anda í Jóhannesarguðspjalli 14. kafla, 16. versi: „Og ég mun biðja föðurinn, og hann mun gefa yður annan hjálpara, sem verði hjá yður að eilífu, anda sannleikans.“

Orðið sem hér er þýtt „annar“ merkir í frumtextanum annan af sömu tegund eða eðli. Það bendir því til þess að Heilagur Andi og Jesús deili sama guðlega eðli, þótt þeir séu aðgreindar persónur.

Þrátt fyrir þessar vísbendingar er hvergi í Biblíunni að finna kenningu sem útskýrir eða skilgreinir þrenninguna með skýrum og beinum hætti. Af þeim sökum voru á fyrstu öldum kirkjunnar margar ólíkar hugmyndir á kreiki um samband Guðs föður, Jesú Krists og Heilags Anda.

Hefði það ástand haldið áfram hefði kirkjan að lokum klofnað. Þess vegna komu leiðtogar kirkjunnar saman á kirkjuþingum til að ræða þetta mikilvæga mál. Að lokum var kenningin um þrenninguna staðfest á kirkjuþinginu í Konstantínópel árið 381.

Þessi kenning er afar mikilvæg fyrir kirkjuna. Hún er eins og verndandi veggur sem varðveitir fjársjóð fagnaðarerindisins.

Í dag er trúin á þrenninguna hluti af grundvallarjátningu Alkirkjuráðsins (World Council of Churches), sem flestar kirkjur heims eiga aðild að. Með öðrum orðum er kirkja sem hafnar kenningunni um þrenninguna ekki talin standa innan hinnar sögulegu kristnu trúar.

2.
Þótt þessi kenning sé svo mikilvæg held ég að það sé, í raun og veru, nær ómögulegt fyrir okkur að skilja hana til fulls eða útskýra hana fullkomlega. Ástæðan er sú að hugmyndin um að þrjár aðgreindar persónur séu samtímis einn Guð er handan mannlegs skilnings.

Margar tilraunir hafa verið gerðar til að útskýra þrenninguna út frá því hvernig Guð er til. Þekkt dæmi er vatnið. Þegar vatn frýs verður það að ís, sem er fast efni. Þegar ísinn bráðnar verður hann að vökva. Og þegar vatnið sýður verður það að gufu. Samt er eðli þess alltaf hið sama: vatn.

En í raun er einmitt þessi hugsun það sem kenningin um þrenninguna leitast við að verjast. Ef við útskýrum þrenninguna með þessu dæmi myndi það þýða að Guð birtist stundum sem Guð faðir, stundum sem Jesús Kristur og stundum sem Heilagur Andi. Þá væri um að ræða einn og sama einstaklinginn sem einfaldlega skiptir um hlutverk eða klæðnað. En þannig glatast sá mikilvægi þáttur að persónurnar þrjár eru aðgreindar og eru til samtímis.

Af minni eigin reynslu hef ég komist að þeirri niðurstöðu að við þurfum ekki að velta okkur of mikið upp úr því hvernig þrenningin er til. Því meira sem við reynum að skilja það, því meiri hætta er á að við festumst í forarpytti ruglings og ráðaleysis, án þess að það færi okkur mikinn ávinning.

Betra er að viðurkenna að þessi kenning er ofar mannlegum skilningi og líta á hana sem hluta af leyndardómi Guðs. Kannski mun Guð sjálfur einhvern daginn útskýra þetta fyrir mannkyninu. En þangað til getum við tekið við því í auðmýkt sem heilögum leyndardómi.

Hins vegar tel ég að kenningin um þrenninguna geti orðið okkur mikil hjálp og leiðsögn ef við horfum á hana út frá sambandi fremur en tilveruhætti Guðs.

Þegar ég tala um samband er ég ekki að vísa til neins flókins eða fræðilegs. Ég á einfaldlega við að í stað þess að spyrja: „Hvernig er hinn þríeini Guð til?“ spyrjum við: „Hvernig tengjumst við hinum þríeina Guði?“

Þegar við lítum þannig á málið verður það mjög skiljanlegt að við eigum samfélag við Guð í gegnum þrjár leiðir: við Guð föður, skapara okkar; við Jesú Krist, son hans og frelsara okkar; og við Heilagan Anda, sem Jesús kallaði hjálpara okkar og huggara.

3.
Fyrst er það Guð faðir. Í kristni, gyðingdómi og íslam er það yfirleitt hann sem átt er við þegar einfaldlega er talað um „Guð“.

Guð faðir er ekki aðeins skapari hvers og eins okkar heldur einnig skapari alls heimsins, þar á meðal jarðarinnar sem við búum á. Þegar við hugleiðum það gerum við okkur grein fyrir því að hann er vera sem er óendanlega miklu meiri en við getum ímyndað okkur. Samt er þessi mikli Guð okkur svo nálægur að okkur er leyft að ávarpa hann sem föður.

Stundum finnum við fyrir nærveru þessa skapara okkar. Það getur gerst þegar við stöndum á háu fjalli og horfum yfir víðáttuna, eða þegar við erum úti á hafi og sjáum sjóndeildarhringinn teygja sig í allar áttir. Margir hafa upplifað að finna fyrir návist Guðs mitt í stórfenglegri náttúru.

Í byrjun apríl á þessu ári vakti það mikla athygli þegar bandarískur geimfari, Victor Glover, talaði opinberlega um trú sína á Guð í tengslum við geimferð til tunglsins. En í raun er það ekkert nýtt fyrirbæri. Frá dögum Apollo-áætlunarinnar á sjöunda og áttunda áratugnum og síðar á tímum geimskutlanna hefur það ekki verið óalgengt að geimfarar – sem tilheyra fremstu vísindamönnum heims – hafi orðið sannfærðir um tilvist Guðs eftir reynslu sína í geimnum.

Ég hafði einu sinni heyrt að Neil Armstrong, fyrsti maðurinn sem gekk á tunglinu, hefði síðar orðið trúboði. Það reyndist þó vera misskilningur. Hins vegar urðu James Irwin og Charles Duke, sem voru geimfarar í Apollo 15 og Apollo 16 leiðöngrunum, fyrir djúpstæðum andlegum reynslum í geimnum. Þeir voru ekki sérstaklega trúaðir áður, en eftir þessa reynslu helguðu þeir líf sitt kristnu starfi og trúboði.

Það er einnig athyglisvert að bæði Irwin og Duke gengu á tunglinu. Hingað til hafa aðeins tólf menn stigið fæti sínum á yfirborð tunglsins, og tveir þeirra urðu síðar trúboðar. Er það ekki nokkuð hátt hlutfall?

Kannski býr mynd Guðs djúpt innra með okkur. Kannski er hún eins og sofandi mynd sem vaknar við ákveðnar aðstæður, til dæmis þegar við stöndum frammi fyrir mikilleika náttúrunnar eða óendanleika alheimsins.

Að vita að við sjálf erum sköpunarverk Guðs föður gefur tilveru okkar grundvallargildi. Líf okkar er ekki tilviljun né slys. Við erum sköpuð af Guði, og þess vegna er hver einasta manneskja ómetanlega dýrmæt í hans augum.

4.
Þótt við getum fundið fyrir nærveru Guðs föður í stórfenglegri náttúru, þá nægir það ekki eitt og sér. Ef reynslan endar þar, er hætt við að þegar við komum niður af fjallinu og snúum aftur til daglegs lífs okkar, höldum við einfaldlega áfram að lifa eins og áður.

Þess vegna hefur okkur verið gefin önnur leið til samfélags við Guð: Jesús Kristur.

Þótt Jesús sé Sonur Guðs varð hann maður og fæddist inn í þennan heim. Hann lifði við sömu aðstæður og við, talaði mannlegt tungumál og átti samskipti og tengsl við annað fólk.

Það er sannarlega mikill fjársjóður og blessun að við getum enn í dag lesið kenningar Jesú í guðspjöllunum og lært af lífi hans, verkum og framkomu. Vegna Jesú hefur hugmyndin um „Guð“, sem áður gat verið óljós og fjarlæg, fengið áþreifanlega mynd og raunveruleika sem tengist okkar eigin daglega lífi.

Þetta er nokkuð sem ég legg oft áherslu á í skírnarfræðslu: Segjum sem svo að einhver komi og segi: „Ég fékk skilaboð frá Guði.“ Þá getum við í raun metið hvort þau skilaboð séu sannarlega frá Guði eða hvort þau eigi sér annan uppruna.

Ef skilaboðin samræmast kenningu Jesú eru þau trúverðug. Ef þau stangast á við orð hans og líf, þá getum við með öryggi sagt að þau séu ekki frá Guði. Þetta er afar mikilvægt.

Einmitt vegna þess að við höfum svo skýran og áþreifanlegan mælikvarða í Jesú Kristi getum við afhjúpað misnotkun á nafni Guðs. Þegar öfgamenn myrða saklaust fólk og segja: „Þetta er vilji Guðs“ eða „Þetta er áætlun Guðs,“ þá getum við svarað:

„Nei, það er það ekki. Það stangast á við fagnaðarerindi Jesú Krists. Það er ekki vilji Guðs, heldur þín eigin ósk eða hugmynd.“

Jesús Kristur hjálpar okkur því ekki aðeins að kynnast Guði heldur einnig að greina á milli sannleika og blekkingar. Í honum höfum við öruggan leiðarvísi fyrir trú okkar og líf.

5.
Næst komum við að leið Heilags Anda.

Það er ekki auðvelt að útskýra Heilagan Anda, og það eru nokkrar ástæður fyrir því. Fyrst og fremst hefur Andinn enga sýnilega mynd sem við getum séð. Lýsingarnar í Biblíunni eru einnig fremur fáar. Þar eru notuð orð eins og vindur, andardráttur, eldur og dúfa um Heilagan Anda. Við verðum þó að muna að þessi orð eru aðeins tilraunir til að lýsa einhverju sem er ósýnilegt. Þau eru því fyrst og fremst táknræn.

Auk þess talar Heilagur Andi sjaldan sjálfur beint. Í Gamla testamentinu finnum við engan stað þar sem Heilagur Andi er sagður tala sjálfstætt. Í Nýja testamentinu gerist það aðeins um það bil tíu sinnum alls. Fimm þeirra tilvika eru í Postulasögunni, en hin fimm í bréfunum og Opinberunarbókinni. Í guðspjöllunum er það ekki nefnt einu sinni.

Þess vegna hugsa margir um Heilagan Anda sem eitthvað fjarlægt frá daglegu lífi okkar eða sem eitthvað mjög dularfullt og erfitt að skilja. Oft stafar það einfaldlega af því að við vitum ekki hvað við eigum að leita að.

Í flestum tilfellum talar Heilagur Andi ekki sjálfur heldur í gegnum fólk. Í 2. Samúelsbók 23. kafla, 2. versi, segir Davíð konungur: „Andi Drottins talar fyrir munn minn, og orð hans er á tungu minni.“ Þessi orð sýna hvernig Heilagur Andi vinnur í og í gegnum manneskjur.

Eins og ég nefndi áðan kennir Jesús í Jóhannesarguðspjalli 14. kafla, versum 16–17: „Og ég mun biðja föðurinn, og hann mun gefa yður annan hjálpara, sem verði hjá yður að eilífu, anda sannleikans. Heimurinn getur ekki tekið við honum, því hann sér hann ekki og þekkir hann ekki. En þér þekkið hann, því hann er hjá yður og mun vera í yður.“

Orðið sem hér er þýtt sem hjálpari getur einnig verið þýtt sem huggari, málsvari eða stuðningsmaður.

Ég nefndi áðan að í Postulasögunni eru fimm dæmi um að Heilagur Andi tali. Athyglisvert er að í öllum þessum tilvikum gefur hann lærisveinunum stuttar leiðbeiningar, eins og: „Farðu þangað“ eða „Gerðu þetta.“ Hann er sannarlega hjálpari.

Jesús sagði að þessi Heilagi Andi „mun vera í yður.“ Með öðrum orðum kemur Heilagur Andi inn í líf okkar og býr með okkur.

Heilagur Andi styrkir trú okkar, vekur í okkur löngun til að gera það sem er gott í augum Guðs og leiðir okkur að tækifærum til að elska náungann.

Þótt við gerum okkur ekki alltaf grein fyrir því er Heilagur Andi að verki þegar við hugsum: „Mig langar að fara í kirkju.“ „Mig langar að biðja.“ „Ég ætti að sýna þessari manneskju góðvild.“ Í öllum slíkum hugsunum er Heilagur Andi að leiðbeina okkur.

En Heilagur Andi leitast ekki við að stjórna okkur eða þvinga okkur. Hann er hjálpari. Jafnvel þegar hann leiðbeinir okkur getum við hafnað þeirri leiðsögn.

Þegar við stöndum frammi fyrir vali og veltum því fyrir okkur hvort við eigum að gera það sem er rétt og gott, þá er oft háð innra með okkur ákveðin barátta milli leiðsagnar Heilags Anda og eigingirni okkar eigin hjarta.

Þegar við gerum okkur grein fyrir að Heilagur Andi býr innra með okkur og sendir okkur stöðugt merki sem leiða okkur í góða átt, sjáum við að hann er alls ekki fjarlægur. Þvert á móti er hann sá sem er okkur næst allra. Hann er jú í okkur.

Ég hef oft hugsað að vöxtur í kristinni trú felist að miklu leyti í því að læra að lifa í samfélagi við Heilagan Anda og hlusta betur á leiðsögn hans.

6.

Í dag höfum við fyrst og fremst beint athygli okkar að kenningunni um þrenninguna frekar en ákveðnum biblíutexta. Tíminn leyfir ekki að farið sé mjög djúpt í þetta efni, en áður en við ljúkum langar mig að nefna eitt mikilvægt atriði enn.

Í upphafi sagði ég að kenningin um þrenninguna væri eins og verndandi veggur sem varðveitir dýrmætasta fjársjóð kirkjunnar, fagnaðarerindið. En í raun verndar þessi kenning ekki aðeins fagnaðarerindið heldur einnig okkar eigin daglega trúarlíf.

Ástæðan er sú að við þurfum á öllum þremur persónum Guðs að halda – Guði föður, Jesú Kristi og Heilögum Anda – til þess að geta gengið rétta leið í trúarlífinu.

Það nægir ekki að trúa aðeins á Guð skapara. Það nægir ekki að trúa aðeins á Jesú. Og það nægir ekki að leggja alla áherslu á Heilagan Anda.

Trúarlíf sem einblínir aðeins á einn þessara þátta missir fyrr eða síðar jafnvægi sitt. Það getur staðnað eða jafnvel villst af leið.

Því miður sjáum við víða í heiminum fólk sem trúir á Guð en aðhyllist jafnframt öfgafullar hugmyndir. Stundum virðist sem þeir sem einblína eingöngu á almáttugan Guð geti smám saman farið að ímynda sér að þeir sjálfir séu einhvern veginn þátttakendur í þeirri almætti eða hafi sérstakt vald yfir öðrum.

Kenningin um þrenninguna vísar okkur hins vegar á jafnvægisfulla leið trúarinnar. Hún minnir okkur á að lifa í samfélagi við Guð föður, fylgja Jesú Kristi og hlusta á leiðsögn Heilags Anda.

Þegar við göngum þessa leið getum við varðveitt heilbrigt jafnvægi í trú okkar og haldið áfram á þeirri braut sem Jesús leiðir okkur eftir.

Við skulum því nota þetta tækifæri til að íhuga samband okkar við: Guð föður, skapara okkar, Jesú Krist, frelsara okkar, og Heilagan Anda, hjálpara okkar og leiðbeinanda. 
Erum við að rækta samfélag við þá alla þrjá?

Megi friður Guðs, sem er æðri öllum mannlegum skilningi, varðveita hjörtu yðar og hugsanir í Kristi Jesú. -Amen.

*Þýdd af Chat GPT