Sálmabók

1 „Hve má svo lítið mörgum nægja?“
– svo mælir trúin veika þrátt. –
„Hvað háska, neyð og hungri bægja
er hörð er tíð og vistafátt?“
Ó, hrellda sál, lát huggast þú
og haf á miskunn Drottins trú.

2 Sjá, Guðs son, ímynd Guðs hin rétta
er gegnum óbyggð var á leið,
með litlu virtist marga metta
og múginn snauða varði neyð.
Að Guð hið sama gjöra kann
og gjarna vill þá sýndi hann.

3 En mundu líka, maður, þetta,
að meira vert en jarðneskt brauð
er himnabrauðið Herrans rétta,
það heilagt orð sem Guð þér bauð.
Það eitt því hungri hörðu ver
sem háski mestur sálum er.