Sálmabók

1 Þú unga tíð, þú unaðsvor
sem ísköld máir dauðans spor
og lætur lífið glæðast,
vorn hjartans kulda' og klaka þíð
og kenn þú öllum Drottins lýð
í anda' að endurfæðast.

2 Þú glaða tíð, um loft og láð
er lofar Drottins miklu náð
með unaðslegum ómi,
oss minn á gæsku gjafarans
svo glaðir þökkum miskunn hans
með vorum veika rómi.

3 Þú fagra tíð er fjall og dal
með fagurt þekur blómaval
og skrýðir grænu skrúði,
vor hjörtu fögru skrúði skrýð
og skærum dyggða blómum prýð
þú Drottins dýra brúði.

4 Þú frjóa tíð er frækorn smá
svo fóstrar vel að þroska ná
á dýrum sumardegi,
oss minn þú á að einnig vér
þann ávöxt skulum bera hér
er Guði geðjast megi.

5 Þú hraða tíð er flýgur fljótt
og fyrr en varir hverfur skjótt
en kemur eitt sinn aftur,
oss kenn hve ótt að ævin þver,
en eilíft líf í skauti ber
Guðs sterki kærleikskraftur.