When Jesus accepts us first /Þegar Jesús tekur á móti okkur fyrst

Text: Genesis 4: 3- 7, Luke 22: 31-34                                    *Íslensk þýðning niður

Grace to you and peace from God our Father and the Lord Jesus Christ. -Amen.

1.
There are some things we often hear in church. One of them is this: be yourself. Accept yourself.

Why is that so important? Because each one of us is created by God. Each person is blessed. Each person carries the image of God within them.

Before we even talk about whether someone is Christian, not Christian, or belongs to another religion, we need to remember this: every human being, just as they are, is already a blessing from God.

But we also know that human beings have sin. We have weakness. And there is something we sometimes call “fate” — things we cannot really explain. It includes the environment we are born into and the life conditions we did not choose for ourselves. In other words, it includes reality.

Our “true self” has to live inside that reality. And because of that, it becomes very hard to tell: what is my true self? And what is the part of me that has been shaped or even damaged by the harshness of life?

It’s not so easy to say, “This is the real me.” That’s not something we can say so simply.

Let’s look at the Old Testament story of Cain and Abel. They were the children of Adam and Eve. Cain brought crops from the land as an offering to God. Abel brought an offering from his animals.

But for some reason, God accepted Abel’s offering and did not accept Cain’s. From Cain’s point of view, this must have felt terribly unfair. It was not something he could easily accept. And in the end, he killed his brother Abel.

We all wonder why God did not accept Cain’s offering. But maybe this story is not so much about God being cruel to Cain. Maybe it is telling us, in a symbolic way, that sometimes in life we face harsh situations that we simply cannot avoid. We just have to face them even though it looks unfair.

So then, who was Cain really? Was the murderer the “real” Cain? Or was he someone who broke under the weight of a harsh reality?

That’s very hard to judge. But one thing is certain: we can only see the real Cain through the reality he was living in.

In our society too, there are people living under very difficult conditions. Some are born with physical or mental disabilities. Some grow up in environments where they cannot freely choose their future. Some carry anger toward God, asking, “Why did you give me these hard conditions?”

When we think about the conditions we are given in life, it becomes very difficult to separate what is our “true self” and what has been shaped by our environment.

Maybe finding our true self is something we search for our whole life.

2.
Now let’s turn to the Gospel. Peter appears in today’s reading.

Peter was one of the twelve disciples of Jesus, and in many ways he was their leader. Later, he came to be recognized as the first Pope of Rome. In the early church, there were two big movements. One was led by Paul, who strongly supported mission work among the Gentiles. The other was led by James, the brother of Jesus, who emphasized faithfulness to Jewish traditions. Peter stood somewhere in the middle of these two.

Peter believed that God’s grace had also been given to the Gentiles. And yet, when he was with people who strongly followed Jewish customs, he sometimes avoided eating with Gentile believers. He could not fully take one side or the other. Paul openly criticized him for that.

So, Peter seems to have been an honest and kind person. But at the same time, he was weak under pressure. When things became intense, he could be carried along by the atmosphere around him.

We see that same side of Peter in the Gospel. He confidently tells Jesus, “Lord, I am ready to go with you to prison and to death.” But Jesus answers him, “I tell you, Peter, the cock will not crow this day, until you three times deny that you know me.” And that is exactly what happens. After Jesus is arrested, Peter follows from a distance. When people recognize him and say he is one of Jesus’ followers, he denies it. Three times he says, “I do not know him.”

Three times. That shows it was not just a mistake. It was something he clearly chose to say. Why did Peter deny Jesus? The answer is simple. He was afraid.

So, Peter, who had been so close to Jesus, became a betrayer. There was no excuse he could make. This became a deep wound in his heart. If Peter asked himself, “Who am I really?” he could not reach his true self without passing through this reality — the reality of being the one who denied Jesus. That became part of his story.

But after the resurrection, how did Jesus treat him? Jesus did not blame him. According to the Gospel of John, instead, he asked him, “Do you love me?” And he asked that question three times. And three times Peter answered, “Yes.”

In asking the question three times, Jesus answered Peter’s three denials. It was a way of forgiving him.

Peter may not have been able to forgive himself yet and suffering from what he had done. But before Peter could forgive himself, Jesus had already forgiven him.

3.
In today’s text, Jesus also says to Peter, “When you have turned back, strengthen your brothers.” At that point, Peter had not yet denied him. 

But Jesus already knew what would happen. He knew Peter would fail. He knew Peter would suffer deeply afterward. And still, Jesus says, “You will stand up again. And when you do, encourage others.”

When Jesus forgives and accepts someone, it does not mean the past is erased. It means that even with those painful experiences and wounds, we become people who can understand others more deeply. We become neighbors in a new way.

All of us have our own reality in life. There is the question of who we truly are. And there are the parts of us that feel broken or wounded.

In this church, we often see the example of asylum seekers who finally receive permission to stay — but only after many years. Being accepted is joyful. But sometimes it takes six, seven, even ten years. And those years are often in a person’s twenties or early thirties.

Even if they can finally begin a normal life, those lost years do not come back. It can feel like such a waste.

But maybe it is not a waste.

I know this from my own life. I was ordained as a pastor in Japan. Two years later, because of family reasons, I moved to Iceland. Because of qualification issues and language barriers, it took me five full years before I could begin working again as a pastor.

Then later, I went through a divorce. At that time, I wondered, what were those years for? It all felt like a complete waste. I had to prepare for my pastoral work, twice in Japan and in Iceland. I moved to Iceland for my family life, and it has gone now. It is a huge waste of my life! 

But it was not.

Those experiences that felt like failure later became something meaningful. When I spoke with other immigrants, I realized I could truly understand them. Many immigrants face serious family struggles after moving to a new country. And I found that I could give real advice, not just theory, but words shaped by experience. I felt that this was God’s grace.

Even if parts of our life feel like failure or waste, God can turn them into something valuable.

Of course, that means we have to face those painful parts honestly. We have to accept them as part of our story.

Life is sometimes complicated. And in the middle of it, it is not easy to answer the question, “Who am I really?” Accepting ourselves is not always simple.

But we want to accept ourselves as we are, living in this real world — and through that, slowly discover and cherish our true self. Because that is where our starting point is. That is where we first met God.

And when it feels difficult to find our true self, when it feels hard to accept who we are, we should remember this: Before we are able to accept ourselves, Jesus has already accepted us. He has already gone ahead of us. And he is waiting for us.

Grace of God, which surpasses all understanding will keep your hearts and your minds in Christ Jesus.  -Amen.

****

Textar: 1. Mósebók 4:3-7, Lúkas 22: 31-34

Náð sé með yður og friður frá Guði föður okkar og Drottni Jesú Kristi. -Amen.

1.
Það eru ákveðin orð sem við heyrum oft í kirkjunni. Eitt þeirra er þetta: Vertu þú sjálfur. Taktu sjálfan þig í sátt.

Af hverju er það svona mikilvægt? Af því að hvert einasta okkar er skapað af Guði. Hver manneskja er blessuð. Hver og einn ber í sér mynd Guðs.

Áður en við tölum um hvort einhver sé kristinn, ekki kristinn eða tilheyri annarri trú, þurfum við að muna þetta: Hver manneskja, eins og hún er, er þegar blessun frá Guði.

En við vitum líka að manneskjan ber synd. Við erum veik. Og það er eitthvað sem við köllum stundum örlög — hluti sem við skiljum ekki alveg. Það felur í sér aðstæður sem við fæðumst inn í og lífsskilyrði sem við veljum ekki sjálf. Með öðrum orðum: raunveruleikann.

„Hið sanna sjálf“ lifir alltaf innan þessa raunveruleika. Og þess vegna verður erfitt að greina: Hvað er mitt sanna sjálf? Og hvað er það í mér sem hefur mótast eða jafnvel brotnað vegna harðra aðstæðna?
Það er ekki svo einfalt að segja: „Þetta er hinn raunverulegi ég.“

Lítum á söguna í Gamla testamentinu um Kain og Abel. Þeir voru synir Adams og Evu. Kain færði Guði fórn af ávöxtum jarðarinnar, en Abel færði fórn af hjörð sinni.

En af einhverjum ástæðum tók Guð við fórn Abels en ekki Kains. Frá sjónarhóli Kains hlýtur það að hafa verið sárt og ósanngjarnt. Hann gat ekki sætt sig við það. Og að lokum drap hann bróður sinn.

Við veltum fyrir okkur af hverju Guð tók ekki við fórn Kains. En kannski snýst sagan ekki fyrst og fremst um að Guð hafi verið harður við hann. Kannski segir hún okkur táknrænt að í lífinu mætum við stundum aðstæðum sem eru sárar og óskiljanlegar — og við komumst ekki hjá þeim.

Hver var Kain þá í raun? Var morðinginn „hinn sanni Kain“? Eða var hann maður sem brotnaði undir þunga aðstæðnanna?

Það er erfitt að dæma um það. En eitt er ljóst: Við getum aðeins séð Kain í gegnum þann raunveruleika sem hann lifði í.

Í samfélagi okkar eru líka margir sem lifa við erfiðar aðstæður. Sumir fæðast með líkamlegar eða andlegar hindranir. Sumir alast upp í umhverfi þar sem þeir hafa litla möguleika til að velja sér framtíð. Sumir bera jafnvel reiði gagnvart Guði og spyrja: „Af hverju gafst þú mér svona aðstæður?“

Þegar við hugsum um aðstæður lífsins verður mjög erfitt að greina á milli hins sanna sjálfs og þess sem hefur mótast af umhverfinu.

Kannski er leit að hinu sanna sjálfi verkefni ævinnar.

2.
Nú skulum við líta á guðspjallið. Þar mætum við Pétri.

Pétur var einn af tólf lærisveinum Jesú og í raun eins konar leiðtogi þeirra. Síðar var hann talinn fyrsti páfi í Róm. Í frumkirkjunni voru tvær stórar stefnur. Önnur var leidd af Páli, sem lagði áherslu á boðun meðal heiðingja. Hin var tengd Jakobi, bróður Jesú, sem lagði áherslu á trúfesti við gyðinglega hefð. Pétur stóð einhvers staðar mitt á milli.

Hann trúði því að náð Guðs næði líka til heiðingja. En þegar hann var með þeim sem vildu halda fast í gyðinglegar reglur, forðaðist hann stundum að borða með heiðingjum. Hann var ekki alveg ákveðinn. Páll gagnrýndi hann opinberlega fyrir þetta.

Pétur virðist hafa verið heiðarlegur og hlýr maður. En hann var líka veikur undir pressu. Þegar aðstæður urðu erfiðar, lét hann stundum stjórnast af óttanum.

Í guðspjallinu segir hann við Jesú: „Drottinn, ég er reiðubúinn að fylgja þér bæði í fangelsi og dauða.“ En Jesús svarar: „Ég segi þér, Pétur: Áður en hani galar í dag munt þú þrisvar hafa neitað því að þú þekkir mig.“

Og það gerist. Þegar Jesús er handtekinn fylgir Pétur á eftir úr fjarlægð. Þegar fólk þekkir hann og segir að hann sé einn af lærisveinunum, neitar hann því. Þrisvar sinnum segir hann: „Ég þekki hann ekki.“

Þrisvar. Það var ekki bara mistök. Það var meðvitað val. Af hverju afneitaði Pétur Jesú? Svarið er einfalt: Hann var hræddur.

Þannig varð Pétur, sem hafði verið svo nálægt Jesú, svikari. Það varð djúpt sár í hjarta hans. Ef Pétur spurði sjálfan sig: „Hver er ég í raun?“ gat hann ekki komist fram hjá þessari reynslu. Hún varð hluti af sögu hans.

En eftir upprisuna, hvernig mætir Jesús honum?

Jesús ásakar hann ekki. Í staðinn spyr hann: „Elskar þú mig?“ Og hann spyr þrisvar sinnum. Og þrisvar svarar Pétur: „Já.“ Með þessum þremur spurningum mætir Jesús þremur afneitunum. Það er leið til að veita fyrirgefningu.

Kannski gat Pétur ekki enn fyrirgefið sjálfum sér. En áður en hann gat það, hafði Jesús þegar fyrirgefið honum.

3.
Í textanum segir Jesús líka: „Þegar þú snýrð aftur, styrk bræður þína.“ Jesús vissi hvað myndi gerast. Hann vissi að Pétur myndi falla. En hann vissi líka að hann myndi rísa upp aftur.

Fyrirgefning Jesú þýðir ekki að fortíðin sé strokuð út. Hún þýðir að jafnvel með sárin og reynsluna getum við orðið fólk sem skilur aðra betur.

Við eigum öll okkar eigin raunveruleika. Við berum sár. Við berum brotna hluta.

Hér í kirkjunni sjáum við til dæmis hælisleitendur sem loksins fá að vera — en aðeins eftir mörg ár. Það er gleði að fá dvalarleyfi. En stundum hafa sex, sjö eða jafnvel tíu ár liðið. Og þessi ár eru oft á tvítugs- eða þrítugsaldri. Þessi ár koma ekki aftur. Það getur virst eins og mikill missir.

En kannski er það ekki svo.

Ég þekki þetta af eigin reynslu. Ég var vígður prestur í Japan. Tveimur árum síðar flutti ég til Íslands af fjölskylduástæðum. Vegna tungumáls og réttindamála tók það fimm ár áður en ég gat starfað aftur sem prestur.

Síðan fór ég í gegnum skilnað. Á þeim tíma spurði ég sjálfan mig: Til hvers voru þessi ár? Allt virtist það vera algjör sóun.

Ég þurfti að undirbúa mig fyrir prestsþjónustuna tvisvar, bæði í Japan og hér á Íslandi. Ég flutti til Íslands vegna fjölskyldulífsins — og svo var það allt horfið. Þetta er gífurleg sóun á lífi mínu!

En það var það ekki.

Þessi reynsla, sem virtist vera mistök eða tap, varð síðar að styrk. Þegar ég talaði við aðra innflytjendur fann ég að ég skildi þá raunverulega. Margir innflytjendur ganga í gegnum miklar fjölskylduáskoranir. Og ég gat talað út frá eigin reynslu. Það fannst mér vera náð Guðs.

Jafnvel það sem virðist vera tap eða mistök getur Guð notað sem eitthvað verðmætt.

Auðvitað þýðir það að við þurfum að horfast í augu við sársaukann og taka hann inn í lífssögu okkar.

Lífið er flókið. Og það er ekki auðvelt að svara spurningunni: „Hver er ég í raun?“

En við viljum læra að taka okkur sjálf í sátt, eins og við erum, mitt í raunveruleikanum. Og þar, í gegnum það, finnum við smám saman hið sanna sjálf. Því þar er upphafið okkar. Þar mætum við Guði.

Og þegar það er erfitt að taka sjálfan sig í sátt, skulum við muna þetta: Áður en við getum tekið okkur sjálf í sátt, hefur Jesús þegar tekið á móti okkur. Hann er þegar kominn á undan okkur. Og hann bíður okkar.

Friður Guðs, sem er æðri öllum skilningi, varðveiti hjörtu yðar og huga í Kristi Jesú. – Amen.