Ástin sem skjöldur

Nú er annar sunnudagur í föstu og er fjólublái liturinn bersýnilegur í kirkjum landsins. Liturinn táknar iðrun en fastan minnir okkur á að vert er að líta inn á við. Hún er tími iðrunar, og sjálfsvinnu. Tíminn er kominn til að endurskoða og viðurkenna einlæglega mistök okkar. Það er áhugavert að líta á vers dagsins í ljósi föstunnar en það er finna í Rómverjabréfinu og hljóðar svo: „En Guð auðsýnir kærleika sinn til okkar í því að Kristur dó fyrir okkur þegar við vorum enn syndarar.“ Erum við þá syndlaus? Heldur betur ekki. Við nánari lesningu á fimmta kafla Rómverjabréfsins kemur samhengið í ljós, þ.e. að Kristur dó fyrir syndir okkur og hefur Guð í gegnum fórn Jesú sætt sig við okkur. Páll er að hughreysta söfnuð sinn og gerir það mjög vel. Fyrst Guð sættist við okkur meðan við vorum enn óvinir Drottins, hve miklu fremur mun Guð bjarga okkur fyrst við höfum verið réttlætt með blóði Krists?

Páll postuli vekur athygli á breyskleikanum í versunum á undan þegar hann segir: „Varla gengur nokkur í dauðann fyrir réttlátan mann. Fyrir góðan mann kynni einhver ef til vill að vilja deyja.“ Þrátt fyrir að Guð hefur sætt sig við okkur að þá erum við enn ófullkomin og þurfum á náðinni að halda. Það er enginn réttlættur eða sættur við Guð nema fyrir Drottin Jesú Krist. Páll hefur einnig líkt sambandi Jesú við okkur, kirkjuna sína, við hjónaband. Við erum konan, kirkja Krists, sem á að virða manninn okkar en á móti er maðurinn, Kristur, tilbúinn að leggja líf sitt í sölurnar fyrir hana. Mér þykir þetta afar falleg líking hjá postulanum sem lýsir fallegu og virðulegu sambandi milli tveggja maka.

Sambönd geta verið afar flókin og sérstaklega ef fólk er ástfangið. Það er auðvelt að segja vinum sínum: „gleymdu honum eða henni“ eða „Hún eða hann á þig ekki skilið eftir allt sem hefur gerst". Ástarsambönd eru nefnilega ekki alltaf svo einföld. Kærleikurinn og ástin er nefnilega svo skrýtin að jafnvel þó að makinn þinn særi þig að þá getur vel verið að þú elskir hann enn. Þú getur verið alveg brjálaður út í makann þinn og jafnvel í reiðinni óskað honum illt. En svo getur ástin eða kærleikurinn sem þú berð til manneskjunnar komið eins og skjöldur og skýlt henni fyrir reiðinni.

Minnir þetta okkur á eitthvað? Jú, á samband Guðs við okkur. Við getum sært Drottinn Guð djúpt á allan hátt og reiði Guðs dynur yfir okkur. Guð óskar okkur jafnvel illt en kærleikur Drottins er sterkari en reiðin og skýlir okkur. Munurinn á Guði og okkur er að við myndum fyrirgefa ástinni okkar, börnunum okkar, okkar bestu vinum, margt og mikið en Guðs náð er fyrir allt fólk sem tekur við henni. Við sjáum þetta svo skýrt á krossinum. Drottinn Jesús biður Föðurinn um að fyrirgefa þeim sem pína hann því þeir vita ekki hvað þeir gera. Maðurinn sem var krossfestur við hlið frelsarans bað Jesú um að muna eftir sér þegar Guðs ríkið kemur og án augnabliks samþykkti Jesús hann. Sannlega ert þú með mér í paradís. Þessi maður var krossfestur og hafði þá líklega framið mjög alvarlega glæpi sem við gætum ekki fyrirgefið en náð Guðs er okkar skjöldur, náð sem við getum ekki gefið nema örfáum útvöldum í lífi okkar.

Sögunnar í Biblíunni eru alltaf að kenna okkur þennan sannleik; að náð Guðs er máttugri en allt í þessum heimi. Sagan um blinda betlarann er engin undantekning. Jesús þekkir hann ekki þó svo að hann sé nefndur með nafni í sögunni. Bartímeus var syndari eins og allir hinir og samt reyndu fylgjendur Jesú að þagga niður í honum er hann kallaði: „Miskunna þú mér“. Við erum nefnilega oft fljótari til dóms en sjálfur Guð. Fylgjendum Jesú leist ekkert á þennan mann og fannst hann ekki eiga erindi við frelsarann. Það er einmitt málið. Við eigum öll erindi við Guð ef við kjósum að gera það. Við sem erum að íhuga mistök okkar á föstunni líður kannski eins og við eigum ekki erindi við Drottin, eins og við eigum ekki skilið að tala við Guð. Fastan er ekki til þess gerð að við brjótum okkur sjálf niður. Hún er til að við byggjum okkur sjálf upp.

Ein góð kona sagði mér eitt sinn: „Allt sem þú veitir athygli vex og dafnar“. Hún lagði áherslu á mikilvægi þess að sjá vel um sjálfan sig og lyfta sjálfum sér upp en það er hægara sagt en gert. Það er svo auðvelt að gera lítið úr sjálfum sér og brjóta sjálfan sig niður. Sjálfsvinna hennar fólst í því að vera með meira sjálfstraust, virða sjálfa sig og sýna sjálfri sér mildi. Ég er ekki að tala um að upphefja sjálfan sig í hroka, heldur bera virðingu fyrir manneskjunni sem þú ert. Blindi maðurinn hefði getað legið áfram og sagt sjálfum sér að hann ætti ekkert gott skilið í þessum heimi. Hann hefði getað kosið að vera áfram blindur. Það gerir hann ekki. Hann hleypur í átt að náðinni og fær það sem hann biður um.

Það er því vert að hugsa á þessum tíma hvað við viljum. Hvað getur Drottin Jesús gert fyrir okkur? Hvað eigum við skilið? Að viðurkenna mistök sín, iðrast og líta inn í sjálfan sig er ekki veikleiki. Það er einn mesti styrkur sem hver manneskja sýnir og oft þurfum við á Guði að halda til að sækja þennan styrk. Það er nú oft Guð sem hjálpar okkur að opna augun og sjá að náðin er innan handar. Við þurfum einungis að taka við henni.