The Work of God / Verk Guðs

Text. John 9: 1-41                                                                            *Íslensk þýðing niur

Grace to you and peace from God our Father and the Lord Jesus Christ. Amen.

1.
Today, I would like us to think about the theme, “The Work of God.”

The Gospel reading originally appointed for today is John 9:1–11. But if we stop there, the story ends when the blind man receives his sight. Then it would be quite natural for us to think that when Jesus speaks about “the works of God” in verse 3, he simply means that the blind man is given his sight.

But this story has an important continuation. Unless we consider what happens afterward, we cannot fully understand the meaning of this healing, or what “the work of God” really means. That is why I decided that we should read all the way to the end of chapter 9.

As Jesus and his disciples were on their way, they came across a man who had been blind from birth. In verse 2, the disciples asked Jesus, “Rabbi, who sinned, this man or his parents, that he was born blind?”

At that time, there were people who connected illness or disability with the sins of the person or of the person’s family. We can see this kind of thinking in the disciples’ question. This man had to live not only with the practical difficulties of being unable to see, but also with the emotional burden of being seen by others as someone whose blindness was caused by his own sin or the sin of someone in his family.

But Jesus answered: “Neither this man nor his parents sinned, but this happened so that the works of God might be displayed in him.”

We may be so familiar with these words that we simply hear them and think, “Yes, of course.” But this is actually a completely new way of looking at the situation. Until then, this man’s blindness had been seen as a sign of sin, something he simply had to live with. But now that same difficult reality becomes a place where the work of God will be revealed.

Then Jesus healed the man and gave him sight. Of course, for someone who had been blind from birth to receive his sight is a miracle. It is certainly “the work of God.”

But that is not all. “The work of God” is something bigger. Let us look at what happens next.

2
The people who knew this blind man were amazed. Some even wondered whether he was really the same man they had known. But the man himself told them that he was the same person. He said, “The man they call Jesus made some mud and put it on my eyes,” and then explained that he was able to see.

After this, the man was brought to the Pharisees, and they asked him what had happened. He told them the same story. Then they asked him what he thought about Jesus. He answered, “He is a prophet.”

Even then, they did not believe that he had really been blind, so they called his parents and questioned them. By this point, what the Pharisees were doing to this man was no longer simply asking questions. It had become an interrogation.

By this time, the Pharisees had already heard about Jesus—about what he was teaching and about the miracles he was doing. Jesus had become a difficult person for them to deal with. In particular, the “signs” that Jesus was doing came into conflict with their understanding of the Sabbath, which was very important to them.

The Jewish religious leaders, including the Pharisees, were becoming more and more cautious about Jesus and they saw him as a dangerous person. Verse 22 says: “His parents said this because they were afraid of the Jewish leaders, who already had decided that anyone who acknowledged that Jesus was the Messiah would be put out of the synagogue.”

There has been discussion among scholars about what the phrase “put out of the synagogue” actually means. In a more limited sense, it could mean being excluded from the particular synagogue to which a person belonged. But even that could also mean being excluded from the local community. In the past, it was also widely understood in a stronger and more formal sense, as exclusion from Jewish society.

So there are different ways of understanding the phrase “put out of the synagogue.” But at least within this story, it is presented as something very serious—being excluded from the religious and social community to which a person belonged.

3.
During this interrogation, the man who had been blind continues to speak clearly about the fact that he has received his sight. He says that only someone who “came from God” could do such a thing (verse 33). As a result, he is thrown out.

As I have just explained, this probably means that he was no longer welcome in the local community. Verse 8 tells us that he had been a beggar. So being excluded from the community could have become a very serious matter for his survival. What had happened to him was a terrible blow.

Then we come to verse 35: “Jesus heard that they had thrown him out, and when he found him, he said, ‘Do you believe in the Son of Man?’”

And in verse 38, the man says, “‘Lord, I believe,’ and he worshiped him.”

Jesus then says, “For judgment I have come into this world, so that the blind will see and those who see will become blind.”

In chapter 9, two things are happening at the same time in the life of this man who had been blind from birth. Both begin with the healing of his blindness.

A man who had been blind all his life receives his sight. What joy that must have been! A burden is taken away from him—the burden of living with something that could have been seen as a punishment for sin. What joy that must have been! Surely this is “the work of God.”

And yet, precisely because of this “work of God,” the man is repeatedly questioned by the Pharisees and is finally thrown out of his local Jewish community. It is almost as if something joyful has brought a terrible problem into his life.

At the same time, however, something remarkable happens within this man as he goes through these difficult events. As he continues to tell the truth about how Jesus healed him, his understanding of Jesus begins to change.

At first, he simply calls him “the man they call Jesus” (verse 11). During the interrogation, he calls him “a prophet” (verse 17), and then someone who is “from God” (verse 33). Finally, he says, “Lord, I believe” (verse 38), and comes to confess his faith in Jesus as the Messiah.

At the beginning, I said that “the work of God” in this story is something greater than simply the healing of blindness. This is what I meant.

The man who had been blind tells the truth about how Jesus healed him. Then, even though he has done nothing wrong, he suddenly finds himself facing something he could never have expected: he is excluded from his community.

Immediately afterward, Jesus searches for him, finds him, and tells him the truth. The man says, “Lord, I believe,” and kneels before Jesus.

The work of God is revealed through this whole process.

To put it another way, this man did not only receive physical sight. Through everything that happened, he gradually came to understand who Jesus really was. And in the end, the one he discovered was Jesus himself—the one who is the work of God itself.

4.
I think we all pray to God our Father, “God, please keep me and my family safe from trouble. Please give us good things.” This is a very natural human prayer. There is nothing shameful or wrong about it.

At the same time, however, we know that all of us could face difficulties and hard situations sometimes in life.

When we think about difficulties, we can think, for example, about natural disasters. The recent massive landslides in Nepal and China showed us very clearly that natural disasters do not choose their victims.

To think properly about disasters of that scale would require another occasion. So today, let us think instead about the kinds of hardship and difficulties that we may face in our everyday lives.

The first thing we need to recognize is that we live in a world where difficulties and suffering can happen. We cannot explain why all these things happen.

What is important is that when we seek God in the middle of such realities, God makes himself known to us and helps us to live within the realities of this world.

So how does God help us?

God’s work is unlimited and free, and we can never fully explain all the ways in which God works. But during my years as a pastor working with immigrants and refugees, I have noticed something that seems to be one of the ways God helps people.

God does not call hardship itself good. But God can make even hardship into a place where seeds of grace begin to grow.

The man who had been blind is an example of this way in which God works. Because of his blindness, Jesus noticed him and healed him. But that was not all. He also encountered Jesus, came to understand who Jesus was, and was connected to eternal life. Hardship is not a punishment. It can become an opportunity for the work of God to be revealed.

I often tell this story because I think it is important.

Some people have to leave their own country. They have to leave their families and friends behind. They have to find a way to enter another country, sometimes secretly and illegally, and ask for protection there. Over the years, I have met and worked with many people in situations like this. They are asylum seekers.

Even after they apply for protection, their application is not accepted immediately. They may have to spend a long time waiting, living with anxiety and uncertainty. I think these are truly difficult days.

And yet, in the middle of those difficulties, many come to church and get to know Jesus. They are baptized and begin to live as Cristians. This is a wonderful step.

In their daily lives, they may also meet good people who become precious friends. This does not always happen by chance. When we are going through difficulties, we may meet people who care about those who are suffering. Some have even met the person who later became their life partner, and they have built a family together.

Becoming a refugee is never something we would wish for. But even if it happens, it does not have to be the end of the story. It can also become a place from which good things begin to grow. This is a part of the reality of our lives. And it is true not only for refugees, but for all of us.

So we cannot simply divide everything in our lives into two categories: “good things” and “bad things,” or “things we want” and “things we do not want.” Something good can grow out of something bad. A situation that we never wanted can become a place where something good begins to grow.

I believe this is one of the ways in which “the work of God” is revealed. Jesus is with us when things are going well, and he is also with us when things are going badly. He is among us, supporting us and leading us.

There are times when we lose sight of Jesus in the middle of our difficulties. But in today’s Gospel, it was Jesus who searched for the man after he had been thrown out of his community.

Jesus does not lose sight of us. He does not lose sight of us when life is going well, and he does not lose sight of us when we have lost something or when life has pushed us into a place where we never expected to be.

Jesus is present in the reality of our lives.

The man who had been blind clearly spoke the truth about Jesus in the middle of his own difficult reality. He is an example for us. May we also recognize Jesus, not be led away by the circumstances around us, and continue to confess that Jesus is our Lord.

Peace of God, which surpasses all understanding will keep our hearts and our minds in Christ Jesus. Amen.

****

Texti. Jóhannes 9: 1-41

Náð sé með yður og friður frá Guði föður vorum og Drottni Jesú Kristi. Amen.

1.
Í dag langar mig til þess að við hugleiðum efnið „Verk Guðs“.

Guðspjallstextinn sem upphaflega var ætlaður þessum sunnudegi er Jóhannesarguðspjall 9.1–11. En ef við látum staðar numið þar, endar frásögnin á því að blindi maðurinn fær sjónina. Þá væri eðlilegt að við hugsuðum sem svo að þegar Jesús talar um „verk Guðs“ í þriðja versinu, eigi hann einfaldlega við það að blindi maðurinn fái sjónina.

En þessi frásögn á sér mikilvægt framhald. Ef við skoðum ekki það sem gerist á eftir, getum við ekki skilið til fulls merkingu þessarar lækningar eða hvað „verk Guðs“ merkir í raun og veru. Þess vegna ákvað ég að við skyldum lesa allan níunda kaflann til enda.

Þegar Jesús og lærisveinar hans voru á ferð, mættu þeir manni sem hafði verið blindur frá fæðingu. Í öðru versinu spyrja lærisveinarnir Jesú: „Rabbí, hvort hefur þessi maður syndgað eða foreldrar hans, fyrst hann fæddist blindur?“

Á þeim tíma voru til hugmyndir um að sjúkdómar og fötlun væru afleiðingar synda einstaklingsins sjálfs eða fjölskyldu hans. Við sjáum slíkan hugsunarhátt í spurningu lærisveinanna. Þessi maður þurfti því ekki aðeins að glíma við þá erfiðleika sem fylgdu því að vera blindur, heldur einnig við þá andlegu byrði að aðrir litu svo á að blinda hans stafaði af synd hans sjálfs eða einhvers í fjölskyldu hans.

En Jesús svaraði: „Hvorki er það af því að hann hafi syndgað né foreldrar hans, heldur til þess að verk Guðs verði opinber á honum.“

Við þekkjum þessi orð kannski svo vel að við heyrum þau og hugsum einfaldlega: „Já, auðvitað.“ En í raun er hér um að ræða alveg nýja sýn á aðstæður mannsins. Fram að þessu hafði blinda hans verið talin merki um synd, eitthvað sem hann varð einfaldlega að sætta sig við og lifa með. En nú verða þessar sömu erfiðu aðstæður vettvangur þar sem verk Guðs mun opinberast.

Síðan læknaði Jesús manninn og gaf honum sjónina. Það er auðvitað kraftaverk að maður sem hefur verið blindur frá fæðingu fái sjónina. Það er vissulega „verk Guðs“.

En það er ekki allt og sumt. „Verk Guðs“ er eitthvað miklu meira. Við skulum skoða hvað gerist næst.

2.
Fólkið sem þekkti blinda manninn varð furðu lostið. Sumir efuðust jafnvel um að þetta væri í raun sami maðurinn og þeir höfðu þekkt. En maðurinn sjálfur sagði þeim að hann væri sá sami. Hann sagði: „Maðurinn sem heitir Jesús bjó til leðju og lagði á augu mín,“ og útskýrði síðan hvernig hann hefði fengið sjónina.

Eftir þetta var farið með manninn til faríseanna og þeir spurðu hann hvað hefði gerst. Hann sagði þeim sömu sögu. Síðan spurðu þeir hann hvað honum fyndist um Jesú. Hann svaraði: „Hann er spámaður.“

En jafnvel þá trúðu þeir því ekki að hann hefði í raun verið blindur. Þess vegna kölluðu þeir á foreldra hans og spurðu þau út í málið. Á þessum tímapunkti voru farísearnir ekki lengur einfaldlega að spyrja manninn spurninga. Þetta var orðið að yfirheyrslu.

Á þessum tíma höfðu farísearnir þegar heyrt um Jesú, um það sem hann kenndi og kraftaverkin sem hann gerði. Jesús var orðinn þeim erfiður viðureignar. Sérstaklega stönguðust þau „tákn“ sem Jesús gerði á við skilning þeirra á hvíldardeginum, sem skipti þá mjög miklu máli.

Trúarleiðtogar Gyðinga, þar á meðal farísearnir, voru því orðnir sífellt tortryggnari í garð Jesú og litu á hann sem hættulegan mann. Í 22. versinu segir:

„Foreldrar hans sögðu þetta af því að þau óttuðust Gyðinga. Þeir höfðu þegar komið sér saman um að hver sá sem játaði að Jesús væri Kristur skyldi rekinn úr samkundunni.“

Fræðimenn hafa rætt töluvert um hvað orðalagið „rekinn úr samkundunni“ merkir í raun og veru. Í þrengri merkingu gæti það þýtt að manni væri vísað úr þeirri tilteknu samkundu sem hann tilheyrði. En jafnvel það gat einnig þýtt að hann væri útilokaður frá samfélaginu á staðnum. Áður fyrr var þetta orðalag einnig oft skilið í sterkari og formlegri merkingu, sem útilokun úr samfélagi Gyðinga almennt.

Það eru því mismunandi leiðir til að skilja orðalagið „rekinn úr samkundunni“. En að minnsta kosti í þessari frásögn er ljóst að hér er um mjög alvarlegt mál að ræða: að vera útilokaður frá því trúarlega og félagslega samfélagi sem maður tilheyrir.

3.
Í þessari yfirheyrslu heldur maðurinn, sem áður hafði verið blindur, áfram að segja skýrt og ákveðið frá því að hann hafi fengið sjónina. Hann segir að enginn gæti gert slíkt nema hann væri „frá Guði“ (33. vers). Afleiðingin verður sú að honum er vísað burt.

Eins og ég útskýrði áðan þýðir þetta líklega að hann hafi ekki lengur verið velkominn í samfélaginu þar sem hann bjó. Í áttunda versinu kemur fram að hann hafði verið betlari. Að vera útilokaður frá samfélaginu gat því haft mjög alvarlegar afleiðingar fyrir afkomu hans. Það sem hafði komið fyrir hann var mikið áfall.

Þá komum við að 35. versinu: „Jesús frétti að þeir hefðu rekið hann út. Þegar Jesús fann hann sagði hann: ‚Trúir þú á Mannssoninn?‘“

Og í 38. versinu segir maðurinn: „Drottinn, ég trúi,“ og féll fram fyrir honum.

Þá segir Jesús: „Til dóms er ég kominn í þennan heim, til þess að þeir sem ekki sjá megi sjá og þeir sem sjá verði blindir.“

Í níunda kafla Jóhannesarguðspjalls gerist tvennt samtímis í lífi þessa manns sem hafði verið blindur frá fæðingu. Hvort tveggja á upptök sín í því að hann fær sjónina.

Maður sem hafði verið blindur alla ævi fær loksins sjónina. Hvílík gleði hlýtur það að hafa verið! Þungri byrði er létt af honum, þeirri byrði að þurfa að lifa með eitthvað sem aðrir gátu litið á sem refsingu fyrir synd. Hvílík gleði! Vissulega er þetta „verk Guðs“.

En einmitt vegna þessa „verks Guðs“ er maðurinn ítrekað yfirheyrður af faríseunum og að lokum rekinn úr samfélagi Gyðinga á staðnum. Það er næstum eins og þessi gleðilegi atburður hafi leitt yfir hann hræðilega erfiðleika.

En á sama tíma gerist nokkuð merkilegt innra með þessum manni á meðan hann gengur í gegnum þessa erfiðu reynslu. Þegar hann heldur áfram að segja sannleikann um það hvernig Jesús læknaði hann, tekur skilningur hans á Jesú smám saman að breytast.

Í upphafi talar hann einfaldlega um „manninn sem heitir Jesús“ (11. vers). Í yfirheyrslunni segir hann að Jesús sé „spámaður“ (17. vers), og síðar að hann sé „frá Guði“ (33. vers). Að lokum segir hann: „Drottinn, ég trúi“ (38. vers), og játar þannig trú sína á Jesú sem Krist.

Í upphafi sagði ég að „verk Guðs“ í þessari frásögn væri eitthvað meira en það eitt að lækna blindu mannsins. Þetta er það sem ég átti við.

Maðurinn, sem áður var blindur, segir sannleikann um það hvernig Jesús læknaði hann. En þótt hann hafi ekkert rangt gert, stendur hann skyndilega frammi fyrir nokkru sem hann hefði aldrei getað ímyndað sér: honum er útskúfað úr samfélagi sínu.

Strax í kjölfarið leitar Jesús að honum, finnur hann og opinberar honum sannleikann. Maðurinn segir: „Drottinn, ég trúi,“ og fellur fram fyrir Jesú.

Verk Guðs opinberast í gegnum allt þetta ferli.

Með öðrum orðum, þessi maður fékk ekki aðeins líkamlega sjón. Í gegnum allt sem gerðist öðlaðist hann smám saman skilning á því hver Jesús væri í raun og veru. Og að lokum var það Jesús sjálfur sem hann uppgötvaði, Jesús, sem er sjálfur opinberun verks Guðs.

4.
Ég held að við biðjum öll til Guðs föður okkar á þessa leið: „Guð, varðveittu mig og fjölskyldu mína frá erfiðleikum. Gefðu okkur það sem gott er.“ Þetta er mjög eðlileg mannleg bæn. Það er ekkert rangt eða skammarlegt við hana.

En á sama tíma vitum við að við getum öll einhvern tíma á lífsleiðinni lent í erfiðleikum og þurft að takast á við erfiðar aðstæður.

Þegar við hugsum um erfiðleika koma náttúruhamfarir til dæmis upp í hugann. Hin miklu aurskriðu- og berghlaup sem nýlega urðu í Nepal og Kína sýndu okkur mjög skýrt að náttúruhamfarir velja sér ekki fórnarlömb.

Til þess að fjalla af alvöru um hamfarir af þeirri stærðargráðu þyrftum við annað tækifæri. Þess vegna skulum við í dag heldur hugleiða þá erfiðleika og mótlæti sem við getum mætt í okkar daglega lífi.

Það fyrsta sem við þurfum að gera okkur grein fyrir er að við lifum í heimi þar sem erfiðleikar og þjáningar geta komið upp. Við getum ekki útskýrt hvers vegna allt þetta gerist.

Það sem skiptir máli er að þegar við leitum Guðs mitt í þessum veruleika, opinberar Guð sig fyrir okkur og hjálpar okkur að lifa í þeim aðstæðum sem við stöndum frammi fyrir í þessum heimi.

En hvernig hjálpar Guð okkur?

Verk Guðs eru óendanleg og frjáls, og við getum aldrei útskýrt til fulls allar þær leiðir sem Guð vinnur eftir. En á þeim árum sem ég hef starfað sem prestur meðal innflytjenda og flóttafólks hef ég tekið eftir nokkru sem virðist vera ein af þeim leiðum sem Guð notar til að hjálpa fólki.

Guð segir ekki að erfiðleikarnir sjálfir séu góðir. En Guð getur jafnvel látið erfiðleikana verða að jarðvegi þar sem fræ náðarinnar taka að spíra.

Maðurinn sem hafði verið blindur er dæmi um þessa leið Guðs. Vegna blindu sinnar vakti hann athygli Jesú, og Jesús læknaði hann. En það var ekki allt. Hann mætti líka Jesú, öðlaðist skilning á því hver Jesús væri og tengdist eilífa lífinu.

Erfiðleikar eru ekki refsing. Þeir geta orðið tækifæri til þess að verk Guðs opinberist.

Ég segi oft frá þessu vegna þess að mér finnst þetta mikilvægt.

Sumt fólk neyðist til að yfirgefa heimaland sitt. Það verður að skilja fjölskyldu sína og vini eftir. Það þarf að finna leið til að komast til annars lands, stundum með leynd og ólöglegum hætti, og sækja þar um vernd. Í gegnum árin hef ég kynnst og starfað með mörgu fólki í slíkum aðstæðum. Þetta er fólk sem sækir um alþjóðlega vernd.

En þótt það sæki um vernd er umsóknin ekki samþykkt strax. Fólk getur þurft að bíða lengi og lifa í kvíða og óvissu. Ég held að þetta séu sannarlega mjög erfiðir dagar.

En mitt í þessum erfiðleikum kemur margt af þessu fólki til kirkju og kynnist Jesú. Það tekur skírn og byrjar að lifa sem kristið fólk. Þetta er stórkostlegt skref.

Í daglegu lífi sínu getur það líka kynnst góðu fólki sem verður því að dýrmætum vinum. Þetta gerist ekki alltaf fyrir tilviljun. Þegar við göngum í gegnum erfiðleika getum við kynnst fólki sem lætur sér annt um þá sem þjást. Sumir hafa jafnvel kynnst manneskju sem síðar varð lífsförunautur þeirra, og þau hafa stofnað fjölskyldu saman.

Það er aldrei neitt sem við myndum óska okkur að þurfa að verða flóttafólk. En jafnvel þótt það gerist, þarf það ekki að vera endir sögunnar. Það getur líka orðið upphaf að einhverju góðu sem tekur að vaxa.

Þetta er hluti af veruleika lífs okkar. Og þetta á ekki aðeins við um flóttafólk, heldur okkur öll.

Þess vegna getum við ekki einfaldlega skipt öllu sem gerist í lífi okkar í tvo flokka: „góða hluti“ og „slæma hluti“, eða „það sem við viljum“ og „það sem við viljum ekki“. Eitthvað gott getur sprottið upp úr einhverju slæmu. Aðstæður sem við hefðum aldrei óskað okkur geta orðið að jarðvegi þar sem eitthvað gott tekur að vaxa.

Ég trúi því að þetta sé ein af þeim leiðum sem „verk Guðs“ opinberast á.

Jesús er með okkur þegar vel gengur, og hann er líka með okkur þegar illa gengur. Hann er mitt á meðal okkar, styður okkur og leiðir okkur áfram.

Stundum missum við sjónar á Jesú mitt í erfiðleikum okkar. En í guðspjalli dagsins var það Jesús sem leitaði að manninum eftir að honum hafði verið útskúfað úr samfélagi sínu.

Jesús missir aldrei sjónar á okkur. Hann missir ekki sjónar á okkur þegar lífið gengur vel. Og hann missir heldur ekki sjónar á okkur þegar við höfum misst eitthvað, eða þegar lífið hefur leitt okkur í aðstæður sem við hefðum aldrei getað ímyndað okkur að við myndum lenda í.

Jesús er til staðar í raunveruleika lífs okkar.

Maðurinn sem hafði verið blindur sagði skýrt og ákveðið sannleikann um Jesú mitt í sínum eigin erfiðu aðstæðum. Hann er okkur til fyrirmyndar.

Megi okkur einnig auðnast að þekkja Jesú, láta ekki aðstæðurnar í kringum okkur leiða okkur afvega og halda áfram að játa að Jesús sé Drottinn okkar.

Friður Guðs, sem er æðri öllum skilningi, mun varðveita hjörtu okkar og hugsanir í Kristi Jesú. Amen.