Konan sem gerði Jesú gott (The woman who did Jesus a good thing)

„Náð sé með yður og friður frá Drottni vorum Jesú Kristi. Amen.

Síðastliðinn miðvikudag var boðunardagur Maríu, sem víða er kallaður „Maríumessa“. Þessi dagur er ávallt 25. mars og þá minnumst við þess þegar engill Drottins boðaði Maríu, móður Jesú, að hún væri þunguð af heilögum anda. Í hinum forna heimi voru konur almennt ekki teknar alvarlega, en þó var það kona sem bar frelsara okkar og Drottin í heiminn með Guðs hjálp. Sum ykkar hugsa ef til vill: „Jæja, auðvitað var það kona, því karlar geta ekki fætt börn,“ og það er rétt. Punkturinn er að viðurkenna mikilvægi Maríu. Hún gerði það sem enginn karlmaður gat gert; hún varð eitt með Guði. Án konunnar væri kristin trú ekki til.

Fæðingarfrásögn Jesú viðurkennir einnig mikilvægi móðurhlutverksins. Hlutverk móðurinnar er að vera umhyggjusöm, að næra og vernda barn sitt. Þetta er augljóst í gegnum alla Biblíuna og Guði er jafnvel lýst sem konu í lestri dagsins úr Jesaja: „Hvort fær kona gleymt brjóstbarni sínu, að hún miskunni eigi lífsafkvæmi sínu? Og þó að þær gætu gleymt, þá gleymi ég þér samt ekki.“ Samband móður og barns er einstakt og mikilvægt, sérstaklega í æsku.

Ég þekki þetta af eigin reynslu sem faðir. Dóttir mín var mjög háð móður sinni fyrsta árið. Hún gat yfirleitt ekki sofnað ef móðir hennar var ekki nálægt. Þetta skapaði vandamál, því sama hversu oft ég reyndi að svæfa hana, þá kallaði hún alltaf á mömmu. Eitt augnablik er mér ofarlega í huga þegar ég tala um þetta. Það var þegar ég var að reyna að svæfa dóttur mína og notaði öll ráðin í bókinni; las, bað bænir og söng fyrir hana. Þetta stóð yfir í um klukkustund þar til móðir hennar fékk nóg. Hún kom inn í herbergið, lagði hönd sína á enni dóttur okkar og viti menn, hún sofnaði samstundis. Þessi stund sýndi mér hversu máttugt hlutverk móðurinnar getur verið.

María var ekki aðeins fæðingarvél sem hafði þann eina tilgang að koma Drottni í heiminn. Hún var móðir Guðs, hún annaðist Guð, nærði Guð, huggaði Guð og ól Guð upp. Guð sýnir okkur að hlutverk konunnar er ekki síður mikilvægt en hlutverk mannsins. Á síðasta biblíukvöldi Alþjóðlega safnaðarins ræddum við um kanversku konuna sem leitaði hjálpar Jesú. Í fyrsta skiptið sem hún kallaði, hunsaði Drottinn hana. Í annað skiptið sögðu lærisveinarnir henni að fara, og í þriðja skiptið sagði Jesús henni að boðskapur hans, brauð hans, væri aðeins fyrir Gyðinga en ekki fyrir hundana. Hún var móðir að berjast fyrir lífi barnsins síns og hún sagði Drottni að jafnvel hundarnir þyrftu að borða. Hún krafðist þess að Jesús stæði við sinn hluta af tvöfallda kærleiksboðorðinu. Hann sá trú hennar og verðlaunaði móðurina með því að lækna barn hennar.

Og enn og aftur sjáum við mikilvægi kvenna í Betaníu, í húsi Símons líkþráa. Kona kom með alabstursbuðk með dýrri nardussmyrsl. Hún braut buðkinn og hellti yfir höfuð Drottins, lærisveinum Jesú til mikillar mæðu, sem ávítuðu hana. Jesús kemur henni til varnar þar sem hún hefur gert góðverk. Hann gengur jafnvel svo langt að segja að hennar verði minnst hvar sem fagnaðarerindið er boðað í heiminum.

Jesús er Messías, og orðið „Messías“ kemur úr hebresku og þýðir „hinn smurði“. Þegar hebreska Biblían var þýdd yfir á forngrísku var gríska orðið yfir „Messías“ „Kristur“. Kristur er ekki nafn; það er titill sem Jesús fékk. Samkvæmt Pétri postula hlaut Jesús titilinn Kristur við skírn hans (Postulasagan 10:38) þegar Guð sagði: „Þú ert minn elskaði sonur, á þér hef ég velþóknun.“ Þegar við segjum Jesús Kristur, erum við að segja: „Jesús, hinn smurði“.

Smyrslin sem Jesús hlaut voru til greftrunar hans, eins og Drottinn sagði. Kaldhæðni sögunnar er sú að konan er sú eina sem skilur hvað er í þann mund að gerast; að Drottinn sé að búa sig undir fórn sína. Hún er hinn sanni lærisveinn í sögunni! Jesús verndar hana frammi fyrir skilningslausum lærisveinum sínum því hún er að gera góðverk. Smyrsl til greftrunar voru aðallega í höndum fjölskyldumeðlima eða kvenna. Við sjáum þegar Jesús er grafinn að konurnar voru þær fyrstu sem komu að gröfinni. Það var vegna þess að þær ætluðu að smyrja líkama hans með ilmsmyrslum til að hægja á rotnun.

Það er hins vegar önnur írónía í sögunni. Jesús er vissulega smurður til greftrunar en það er önnur merking á bak við það. Í Ísrael hinu forna voru konungar smurðir við krýningar. Samúel spámaður smurði Sál konung og Davíð konung, á meðan Sadók prestur smurði Salómon konung. Það táknar að þessi manneskja var útvalin af Guði. Smurning konunga var almennt í höndum karlmanna sem nutu mikillar virðingar og höfðu háa félagslega stöðu. Athafnirnar voru yfirleitt haldnar á helgum stöðum sem voru hreinir. Smurning Jesú fór fram á heimili líkþrás manns og hún var framkvæmd af nafnlausri konu.

Kristni, ásamt mörgum öðrum trúarbrögðum, hefur verið gagnrýnd fyrir fordóma gegn konum. Í mörgum tilfellum er gagnrýnin réttmæt, sérstaklega þegar Biblían eða önnur trúarleg rit eru notuð til að kúga konur og halda þeim utan kirkjunnar. Fólk hefur alltaf verið breyskt og er frumkirkjan þar engin undantekning. Í upphafi höfðu konur mörg hlutverk innan Jesú-hreyfingarinnar, en eftir því sem tíminn leið varð kirkjan valdamikil. Þegar kirkjan fékk meiri völd þurfti að taka ákvarðanir um hver mætti gera hvað innan hennar. Því miður voru konur fjarlægðar úr kirkjunni á kerfisbundinn hátt og voru almennt með lægri félagsstöðu.

Eins og alltaf snýr Jesús öllu á hvolf. Kona sem er utangarðs er sú eina sem skilur hlutverk hans. Hún smyr hann sem konung og er hásæti hans í gröfinni og handan hennar í gegnum upprisu hans. Þessi saga segir okkur að konur höfðu mikilvæg hlutverk í kirkjunni. Þær voru umönnunaraðilar, fylgjendur Jesú og lærisveinar hans. Þær smurðu hann sem konung og voru með honum allt til enda á krossinum. Í hvert skipti sem fagnaðarerindi Drottins er boðað, skulum við minnast þessarar konu sem skildi hlutverk Jesú og gerði honum gott. Dýrð sé föður og syni og heilögum anda. Amen.“

ENGLISH

Grace and peace be with you all from our Lord Jesus Christ. Amen.

Last Wednesday was the day of Annunciation, commonly referred to as “Lady Day” in some countries. This day is always on the 25^th of March and during it we remind ourselves of when the Angel of the Lord announced to Mary, the mother of Jesus, that she was indeed pregnant with the Holy Spirit. Women were generally not taken seriously in the ancient world, yet it was a woman who brought our Lord and Saviour into the world, with the help of God. Some of you might think: “Well, of course it was a woman for a man cannot give birth” and you would be right. The point is to recognize the importance of Mary. She did what no man could do, she became one with God. Without the woman, Christianity would not exist.

The birth narrative of Jesus also recognizes the importance of motherhood. The role of a mother is to be the caregiver, to nurture and protect her child. This is evident throughout the Bible and God is even portrayed as a woman in today’s lesson from the Isaiah: “Can a woman forget her nursing child, that she should have no compassion on the son of her womb? Even these may forget, yet I will not forget you.” The relationship between a mother and her child is unique and important, especially during childhood.

I know this from a personal experience as a father. My daughter was extremely attached to her mother the first year. She usually could not go to sleep if her mother was not around. This created a problem, for no matter how many times I tried to put her to sleep, she would always cry out to her mother. One moment always crosses my mind when I think about this. It was when I was trying to put my daughter to sleep, and I used all the tricks, reading, praying and singing for her. This went on for about an hour until her mother had enough. She came into the room and put her hand on our daughter’s forehead and behold, she immediately fell asleep. This moment showed me how powerful the role of a mother can be.

Mary was not only the birthing machine whose only purpose was to bring the Lord into the world. She was the mother of God, took care of God, nurtured God, comforted God and raised God. God shows us that the role of a woman is of no less importance than the role of man. In my last Bible evening session, we discussed the Canaanite woman, who went to Jesus for help. The first time she called the Lord ignored her. The second time the disciples told her to leave and for the third time Jesus told her that his message, his bread, was only for the children of Israel and not for the dogs. She was a mother fighting to save her child’s life, and she told the Lord that even the dogs need to be fed. She demanded that Jesus uphold his end of the Great Commandment. He saw her faith and rewarded the mother by healing her child.

And yet again we see the importance of women at Bethany in the house of Simon the leper. A woman came with an alabaster flash of ointment of pure nard. She broke the flask and poured it over the Lord’s head, much to the dismay of Jesus’s disciples who scolded her. Jesus comes to her defence as she has done a good thing. He even goes as long as saying that she will be remembered when the Gospel is proclaimed to the world.

Jesus is the promised Messiah, and the word “Messiah” comes from the Hebrew language and means “The anointed one”. When the Hebrew Bible was translated into ancient Greek, the Greek word for “Messiah” was “Christ”. Christ is not a name; it is a title that was given to Jesus. According to Saint Peter, Jesus became Christ; was anointed during his baptism (Acts 10: 38) when God said: “You are my beloved son; with you I am well pleased.” When we say Jesus Christ, we are saying: “Jesus the anointed one”.

The anointment Jesus received was for his burial as the Lord said. The irony of the story is that the woman is the only one who understands what is about to happen; that the Lord is preparing for his sacrifice. She is the true disciple in the story! Jesus defends her in front of his clueless disciples for she is doing a good thing. anointment for burials was mainly done by family members or women. We see when Jesus is buried that the women were the first ones to come to the tomb. That is because they were about to anoint his body with perfumes to manage the decomposition.

There is, however, another irony in the story. Jesus is anointed for burial yes, but there is another meaning behind it. In ancient Israel Kings were anointed during coronations. The Prophet Samuel anointed king Saul and king David while the priest Zadok anointed king Solomon. It symbolizes that this person was chosen by God. The anointings of kings were generally handles by men of great respect and stature. The ceremonies were generally held in sacred places that were holy and clean. The anointment of Jesus took place in the home of a leper, and it was handled by an unnamed woman.

Christianity along with many other religions has been criticised for its prejudice against women. In many cases the criticism is valid, especially when the Bible or other religious documents are used to oppress women and keeping them out of the church. People have always been flawed, and the early church of Christ is no exception. In the beginning women had many roles inside the Jesus-movement but as time went on the church became more powerful. When the church got more power, some decisions had to be made about who could do what inside the church. Unfortunately, the women were systematically driven from the church, and they were generally considered lesser beings.

As usual Jesus turns everything on its head. A woman who is an outsider is the only one who understands his mission. She anoints him as a king whose throne lies in the grave and beyond it through his resurrection. This story tells us that women have important roles in the church. They are caregivers and nurtures. They are followers of Jesus and his disciples. They anoint him as king and are with him until the very end on the cross. Each time the Gospel of the Lord is proclaimed, let us remember this woman who understood Jesus’s mission and did him a good thing. Glory be to the Father, the Son and the Holy Spirit. Amen.