Sálmabók

1 Ó, hve sæll er sá er treysti
sínum Guði hverja tíð!
Hann á bjargi hús sitt reisti,
hræðist ekki veðrin stríð.
Hann í allri segir sorg:
Sjálfur Drottinn mín er borg.
Náð og fullting hans mig hugga,
hans ég bý í verndar skugga.

2 Í það skjól vér flýjum, faðir,
fyrst oss þangað boðið er,
veginn áfram göngum glaðir,
glaðir því vér treystum þér.
Ein er vonin allra best
á þér sjálfum byggð og fest
að þú sleppir engu sinni
af oss kærleikshendi þinni.