Þjóðbúningamessa í sveitinni

13. maí 2019

Þjóðbúningamessa í sveitinni

Það eru margar messurnar nú til dags: göngumessa, skátamessa, æðruleysismessa, plokkmessa, prjónamessa, Liverpoolmessa, lögreglumessa, þjóðbúningamessa, hestamessa, og þannig mætti eflaust lengi telja.

Markmiðið með þeim er að draga fram einhvern þátt í samfélaginu eða hóp og beina athyglinni að honum um stundarsakir vegna góðs málefnis eða hlutverks í samfélaginu. Einnig að tengja jákvæð gildi í samfélaginu við kirkjulegt starf, t.d. hreyfingu í göngumessum eða prjónaáhuga safnaðarfólks. Í guðsþjónustum af þessu tagi er þess að sjálfsögðu ætíð gætt að ekki sé skyggt á sjálfan tilgang helgihaldsins og boðunina. Það sem messan er kennd við fær með öðrum orðum sinn hæfilega sess án þess að skyggja á krossinn.

Í gær var boðað til þjóðbúningamessu í Villingaholtskirkju. Nokkur fjöldi kvenna var þar kominn í íslenskum búningum auk annarra gesta. Sóknarpresturinn, sr. Guðbjörg Arnardóttir, þjónaði fyrir altari og prédikaði. Ingi Heiðmar Jónsson, lék á orgel og kór Hraungerðis- og Villingaholtssókna söng.

Sr. Guðbjörg minnti í ræðu sinni m.a. á að nú væri mæðradagurinn og því tilvalið að vekja athygli á íslenskum búningi kvenna í þjóðbúningamessu. Margar konur hefðu fengið búning móður sinnar, ömmu eða frænku. Sumar hefðu saumað búninginn sjálfar í stopulum tómstundum og þær vissu það í hjarta sínu að þeir gengju síðar til dætra þeirra eða annarra kvenna í ættinni. Öllum þætti þeim vænt um búninginn sem ætíð væri farið vel með enda mikil alúð og natni farið í saumaskapinn. Í öllu þessu endurspeglaðist kærleikurinn frá mæðrum til dætra og sinna nánustu.

Að lokinni guðsþjónustu var hópmynd tekin af kirkjugestum á kirkjutröppum og síðan boðið í messukaffi sem var í „búningi“ Pálínuboðs í Þjórsárveri. Þar voru bornar fram ljúffengar heimagerðar veitingar og þá tók kórinn nokkur lög meðan fólk gæddi sér á góðgætinu. Síðan var samsöngur.
Þessi kirkjustund og samfélag að henni lokinni var gott dæmi um safnaðarstarf í íslenskri sveit eins og það gerist best. Stund sem var eflaust öllum dýrmæt þar sem andi vináttu og kærleika sveif yfir vötnum.

Villingaholtskirkja var byggð á árunum 1910-1911. Hún tekur 100 manns í sæti, altaristaflan er erlend, Kristsmynd, frá 1878.

  • Frétt

  • Messa

  • Samfélag

  • Trúin

  • Samfélag

Jón Bjarnason, organisti Skálholtsdómkirkju
22
júl.

Allt er fertugum fært

Stór stund var framundan...
Sölvi Hilmarsson og Eva Björk Kristborgardóttir standa vaktina
20
júl.

Þau standa vaktina

...villtur lax úr Hvítá og nýjar íslenskar kartöflur...
Dr. Munib Younan og sr. Kristján Björnsson, vígslubiskup
19
júl.

Málþing á morgun í Skálholti

...að leysa ágreining, koma á friði og vinna að sáttargjörð